Hoheslied 1 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

1 غزل غزلهای سلیمان. محبوبه 2 مرا با لبانت ببوس، زيرا محبت تو دلپذيرتر از شراب است. 3 تو خوشبو هستی و نامت رايحهٔ عطرهای دلانگيز را به خاطر میآورد، و دختران شيفتهٔ تو میشوند. 4 ای سَروَرَم، مرا با خود بِبَر تا از اينجا دور شويم. مرا به خانهٔ خود ببر تا با هم شاد و خوش باشيم. تو دوست داشتنی هستی و محبت تو بهتر از شراب است. 5 ای دختران اورشليم، من سياه اما زيبا هستم، همچون چادرهای«قيدار» و خيمههای سليمان. 6 به من كه سياه هستم اينچنين خيره مشويد، زيرا آفتاب مرا سوزانيده است. برادرانم بر من خشمگين شده مرا فرستادند تا در زير آفتاب سوزان از تاكستانها نگاهبانی كنم، و من نتوانستم از خود مراقبت نمايم. 7 ای محبوب من، به من بگو امروز گلهات را كجا میچرانی؟ هنگام ظهر گوسفندانت را كجا میخوابانی؟ چرا برای يافتنت، در ميان گلههای دوستانت سرگردان شوم؟ محبوب 8 ای زيباترين زن دنيا، اگر نمیدانی، رد گلهها را بگير و به سوی خيمهٔ چوپانها بيا و در آنجا بزغالههايت را بچران. 9 ای محبوبهٔ من، تو همچون ماديانهای عرابهٔ فرعون، زيبا هستی. 10 گيسوان بافتهٔ تو رخسارت را زينت میبخشند و همچون جواهر، گردنت را میآرايند. 11 ما برايت گوشوارههای طلا با آويزههای نقره خواهيم ساخت. محبوبه 12 سرور من، سرمست از بوی خوش عطر من، بر بسترش دراز میكشد. 13 محبوب من كه در آغوشم آرميده، رايحهای چون مُر خوشبو دارد. 14 او مانند گلهای وحشیای است كه در باغهای«عين جدی» میرويند. محبوب 15 تو چه زيبايی، ای محبوبهٔ من! چشمانت به زيبايی و لطافت كبوتران است. محبوبه 16 ای محبوب من، تو چه جذاب و دوست داشتنی هستی! سبزهزارها بستر ما هستند 17 و درختان سرو و صنوبر بر ما سايه میافكنند.

Lutherbibel 2017

1 Das Hohelied Salomos. 2 Er küsse mich mit dem Kusse seines Mundes; ja, deine Liebe ist köstlicher als Wein. 3 Köstlich riechen deine Salben; dein Name ist eine ausgeschüttete Salbe, darum lieben dich die Mädchen. 4 Zieh mich dir nach, so wollen wir laufen. Der König führte mich in seine Kammern. Wir wollen uns freuen und fröhlich sein über dich; wir preisen deine Liebe mehr als den Wein. Mit Recht lieben sie dich. 5 Ich bin schwarz und gar lieblich, ihr Töchter Jerusalems, wie die Zelte Kedars, wie die Teppiche Salomos. 6 Seht mich nicht an, dass ich so schwarz bin; denn die Sonne hat mich so verbrannt. Meiner Mutter Söhne zürnten mit mir. Sie haben mich zur Hüterin der Weinberge gesetzt; aber meinen eigenen Weinberg habe ich nicht behütet. 7 Sage mir an, du, den meine Seele liebt, wo du weidest, wo du ruhst am Mittag, damit ich nicht umherirren muss bei den Herden deiner Gesellen. 8 Weißt du es nicht, du Schönste unter den Frauen, so geh hinaus auf die Spuren der Schafe und weide deine Zicklein bei den Zelten der Hirten. 9 Ich vergleiche dich, meine Freundin, einer Stute an den Wagen des Pharao. 10 Deine Wangen sind lieblich mit den Kettchen, dein Hals mit den Perlenschnüren. 11 Wir wollen dir goldene Kettchen machen mit kleinen silbernen Kugeln. 12 Solange der König beim Mahle war, gab meine Narde ihren Duft. 13 Mein Freund ist mir ein Büschel Myrrhen, das zwischen meinen Brüsten ruht. 14 Mein Freund ist mir eine Traube von Zyperblumen in den Weingärten von En-Gedi. 15 Siehe, meine Freundin, du bist schön; schön bist du, deine Augen sind wie Tauben. 16 Siehe, mein Freund, du bist schön und lieblich. Unser Lager ist grün. 17 Zedern sind die Balken unsres Hauses, Zypressen unsre Wände.

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر | Lutherbibel 2017 | Hoheslied 1