1Von David. Ein kunstvoll gestaltetes Lied*. Glücklich zu preisen ist der Mensch, dem seine Treulosigkeit Gott gegenüber vergeben und dessen Sünden zugedeckt sind.2Ja, der ist wahrhaft glücklich zu nennen, dem der HERR die Schuld nicht anrechnet und der durch und durch aufrichtig ist*.3Solange ich meine Schuld verschwieg, wurde ich von Krankheit zerfressen*, den ganzen Tag habe ich nur gestöhnt.4Tag und Nacht lastete deine Hand auf mir. Da verging mir aller Lebensmut, ich verlor jede Kraft wie unter stechender Sonnenglut.* //*5Dann endlich bekannte ich dir meine Sünde, meine Schuld verschwieg ich nicht länger vor dir*. Ich sagte: »Ich will dem HERRN alle meine Vergehen bekennen.« Und du – ja, du befreitest mich von der Last meiner Sünde. //6Darum soll jeder, der dir treu ist, zu dir beten, solange du dich finden lässt. Und er darf erleben: Selbst wenn die Not ihn bedrängt wie eine gewaltige Flut – sie wird ihm nicht schaden können.*7Du, ´Gott`, bist mein sicherer Zufluchtsort, mein Schutz in Zeiten der Not. Wohin ich mich auch wende – deine Hilfe kommt nie zu spät. Darüber juble ich vor Freude.* //8´Du hast zu mir gesagt:`* »Ich will dich unterweisen und dir den Weg zeigen, den du gehen sollst. Ich will dich beraten und immer meinen Blick auf dich richten.«9Seid nicht wie Pferde oder Maultiere, denen der Verstand fehlt und deren Schmuck aus Zaum und Zügel besteht. Damit muss man sie zähmen*, denn sonst gehorchen sie ja nicht.10Viele Schmerzen muss erleiden, wer sich von Gott abwendet, doch wer auf den HERRN vertraut, den umgibt er mit seiner Liebe.11Freut euch über den HERRN und jubelt laut, die ihr nach seinem Willen lebt*! Ihr alle, deren Herz aufrichtig ist, singt vor Freude!
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر
اعتراف و بخشش
1خوشا به حال كسی كه گناهانش آمرزيده شده و خطاهايش بخشيده شده است!2خوشا به حال كسی كه خداوند او را مجرم نمیشناسد و حيله و تزويری در وجودش نيست.3گناهم وقتی آن را اعتراف نمیكنم، وجود مرا مثل خوره میخورد و تمام شب غصه و گريه امانم نمیدهد!4تو، ای خداوند، شب و روز مرا تنبيه میكنی، به طوری كه طراوت و شادابی خود را از دست میدهم و خرد میشوم.5اما وقتی در حضور تو به گناه خود اعتراف میكنم و جرمم را نمیپوشانم و به خود میگويم: «بايد گناه خود را نزد خداوند اقرار كنم»، تو نيز گناه مرا میآمرزی.6بنابراين، هر شخص با ايمانی به محض آگاه شدن از گناه خود، بايد تا فرصت باقی است آن را در حضور تو اعتراف كند. طوفان حوادث هرگز به چنين شخصی آسيب نخواهد رساند.7تو پناهگاه من هستی و مرا از بلا حفظ خواهی كرد. دل مرا با سرودهای پيروزی و رهايی شاد خواهی ساخت!8خداوند میفرمايد: «تو را هدايت خواهم نمود و راهی را كه بايد بروی به تو تعليم خواهم داد؛ تو را نصيحت خواهم كرد و چشم از تو برنخواهم داشت!9پس، مانند اسب و قاطر نباش كه با لگام و افسار هدايت و رام میشوند و از خود فهم و شعوری ندارند!»10غم و غصهٔ اشخاص شرور پايان ندارد؛ اما هر كه به خداوند توكل كند از رحمت او برخوردار خواهد شد.11ای نيكان، به سبب آنچه خداوند انجام داده است شادی كنيد! ای پاكدلان، بانگ شادی برآوريد!
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.