1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.* Denke an all die Mühe, HERR, die David auf sich genommen hat!2Er schwor dem HERRN, legte ein Gelübde ab vor dem starken Gott Jakobs*:3»So wahr ich lebe: Ich will mein Haus nicht betreten, auf mein Bett will ich mich nicht mehr legen,4ich will mir keinen Schlaf mehr gönnen und nicht einmal kurz die Augen schließen,5bis ich einen geeigneten Platz gefunden habe für das Haus des HERRN, eine würdige Wohnstätte für den starken Gott Jakobs!«*6Nie werden wir es vergessen: In Efrata hörten wir von der Bundeslade, und wir fanden sie im Gebiet von Jaar.*7So lasst uns nun in die Wohnung Gottes gehen und uns zu seinen Füßen* anbetend niederwerfen.8Mache dich auf, HERR, zu der Stätte, wo du ruhen kannst, du und die Bundeslade, ´das Sinnbild` deiner Majestät!9Deine Priester sollen mit Wort und Tat verkünden, was deinem Willen entspricht.* Alle, die dir treu sind, sollen in Jubel ausbrechen!10David, deinem Diener, zuliebe weise unseren König nicht ab, der von dir gesalbt wurde*!11Der HERR hat David einen Treueid* geschworen, von dem er niemals etwas zurücknehmen wird: »Einen deiner Söhne werde ich* ´als deinen Nachfolger` auf den Thron setzen.12Wenn deine Söhne sich an meinen Bund halten, an alles, was ich ´in meinem Wort` bezeugt habe und sie lehre, dann sollen auch ihre Nachkommen deine Thronfolger sein, und das für alle Zeiten.«13Der HERR hat sich den Berg Zion erwählt, sein Wunsch war es, dass dort seine Wohnstätte sein soll.14´Er hat gesagt`: »Dies ist mein Ruheplatz für alle Zeiten, hier will ich wohnen, denn nach diesem Ort der Ruhe habe ich Verlangen.15Die ganze Stadt Zion will ich mit Nahrung reich beschenken, und den Armen dort gebe ich genügend Brot.16Zions Priestern schenke ich Rettung, damit sie diese mit Wort und Tat verkünden.* Alle, die mir treu sind, sollen in Jubel ausbrechen!17Dort will ich die Herrschaft des Königshauses David stärken, für den von mir gesalbten König habe ich hier ein Licht entzündet, das nie verlöschen soll!*18Seine Feinde stürze ich in Schimpf und Schande, auf seinem Haupt aber soll die Krone erstrahlen*.«
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر
در ستايش خانهٔ خدا
1ای خداوند، داوود و سختيهای او را فراموش مكن. به ياد آور كه چگونه نزد تو قسم خورد و نذر كرد كه تا مكانی برای عبادتگاه دائمی تو پيدا نكند، در خانهٔ خود راحت ننشيند و خواب به چشمانش راه ندهد و آرام نگيرد.6در«بيتلحم» راجع به صندوق عهد تو شنيديم، و در صحرای«يعاريم» آن را يافتيم.7گفتيم: «بياييد به حضور خداوند وارد شويم و در پيشگاه او عبادت كنيم.»8ای خداوند، برخيز و همراه صندوق عهد خود كه نشانهٔ قدرت توست به عبادتگاه خود بيا!9باشد كه كاهنان تو جامهٔ پاكی و راستی را در بر كنند و قوم تو با شادی سرود خوانند!10ای خداوند، به خاطر بندهات داوود، پادشاه برگزيدهات را ترک مكن.11تو به داوود وعده فرمودی كه هميشه يكی از فرزندانش وارث تخت و تاج او خواهد شد، و تو به وعدهات عمل خواهی كرد.12و نيز به داوود گفتی كه اگر فرزندانش از احكام تو اطاعت كنند، نسل اندر نسل سلطنت خواهند كرد.13ای خداوند، تو اورشليم را برگزيدهای تا در آن ساكن شوی.14تو فرمودی: «تا ابد در اينجا ساكن خواهم بود، زيرا اينچنين اراده نمودهام.15آذوقهٔ اين شهر را بركت خواهم داد و فقيرانش را با نان سير خواهم نمود.16كاهنانش را در خدمتی كه میكنند بركت خواهم داد، و مردمش با شادی سرود خواهند خواند.17در اينجا قدرت داوود را خواهم افزود و چراغ خاندان او را روشن نگه خواهم داشت.18دشمنان او را با رسوايی خواهم پوشاند، اما سلطنت او شكوهمند خواهد بود.»
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.