1Aus allen Stämmen ´im Gebiet des Reichs` Israel kamen ´Gesandte` zu David nach Hebron. Sie sagten zu ihm: »Auch wir sind Teil deines Volkes und gehören zu dir.*2Schon früher, als Saul noch unser König war, hast du Israels ´Heer` in den Kampf geführt und ´siegreich` wieder heimgebracht. Der HERR hat zu dir gesagt: »Du sollst mein Volk weiden ´wie ein Hirte seine Schafe`, du sollst Israels Herrscher sein.«3König David schloss vor dem HERRN einen Bund mit den führenden Männern Israels, die sich in Hebron versammelt hatten. Dann salbten sie ihn zum König über Israel.4David war dreißig Jahre alt, als er König wurde. Er regierte vierzig Jahre lang,5siebeneinhalb Jahre über Juda in Hebron und dreiunddreißig Jahre über Israel und Juda in Jerusalem.
David erobert Jerusalem
6Nachdem David König geworden war, zog er mit seinen Männern nach Jerusalem. Die Jebusiter, die damals noch dort wohnten, verhöhnten ihn: »In unsere Festung werdet ihr nicht hineinkommen! Selbst Blinde und Lahme könnten euch vertreiben!« Sie waren sich sicher, dass David die Stadt nicht einnehmen würde.7Aber David eroberte die Festung Zion, und sie wurde von da an »Davidsstadt« genannt.8Am Tag ´des Angriffs` sagte David: »Wer die Jebusiter besiegen will, muss durch den Wasserschacht in die Stadt eindringen*. ´Beseitigt` diese Blinden und Lahmen, denn sie sind mir verhasst!*« So entstand die Redensart: »Blinde und Lahme kommen mir nicht ins Haus!«9David machte die Festung zu seiner Residenz und nannte sie »Davidsstadt«. Er baute ´Jerusalem` um die Festung herum aus, vom Millo* an stadteinwärts.10So wurde David immer mächtiger, denn der HERR, der allmächtige Gott, stand ihm bei.11Hiram, der König von Tyrus, schickte eine Gesandtschaft zu David, zu der auch Zimmerleute und Steinmetze gehörten. Sie brachten Zedernholz mit und bauten David einen Palast.12Daran erkannte David, dass der HERR ihn als König über Israel bestätigt und sein Königtum aus Liebe zu seinem Volk zu hohem Ansehen gebracht hatte.
Weitere Söhne Davids
13Nachdem David von Hebron nach Jerusalem gezogen war, heiratete er noch weitere Frauen und Nebenfrauen und bekam noch mehr Söhne und Töchter.14Davids Söhne, die in Jerusalem geboren wurden, hießen: Schammua, Schobab, Natan, Salomo,15Jibhar, Elischua, Nefeg, Jafia,16Elischama, Eljada* und Elifelet.
David schlägt die Angriffe der Philister zurück
17Als die Philister hörten, dass David zum König über Israel gesalbt worden war, kamen sie mit ihrem ganzen Heer, um ihn in ihre Gewalt zu bringen. Aber David erfuhr davon und konnte sich rechtzeitig in seine Festung* zurückziehen.18Die Philister besetzten unterdessen die Ebene Refaïm.19David fragte den HERRN: »Soll ich sie angreifen? Wirst du mir den Sieg schenken?« Der HERR antwortete: »Greif an! Ich gebe sie in deine Gewalt.«20Da zog David ´mit seinem Heer` nach Baal-Perazim und besiegte die Philister. Nach der Schlacht sagte er: »Wie Wasser ´einen Damm` durchbricht, so hat der HERR ´die Schlachtreihen` meiner Feinde vor meinen Augen durchbrochen!« Deshalb erhielt der Ort den Namen Baal-Perazim (»Herr der Durchbrüche«).21´Bei ihrer Flucht` hatten die Philister sogar ihre Götzenbilder zurückgelassen. David und seine Männer nahmen sie mit.22Ein weiteres Mal zogen die Philister ´gegen David` aus und besetzten die Ebene Refaïm.23Wieder bat David den HERRN um Weisung, und er bekam zur Antwort: »Greif sie nicht direkt an, sondern umgehe sie und fall ihnen bei den Bakabäumen* in den Rücken!24Sobald du in den Wipfeln der Bakabäume das Geräusch von Schritten hörst, greif sofort an. Denn dann weißt du, dass ich vor dir her in die Schlacht ziehe, um das Heer der Philister zu schlagen.«25David tat, was der HERR ihm befohlen hatte. Er besiegte die Philister ´und verfolgte sie` von Geba bis hinab nach Geser.
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر
داوود، پادشاه تمام اسرائيل میشود
1نمايندگان تمام قبايل اسرائيل به حبرون نزد داوود آمدند و به او گفتند: «ما از گوشت و استخوان تو هستيم.2حتی زمانی كه شائول بر ما حكومت میكرد، سپاهيان ما را تو به جنگ میبردی و به سلامت بازمیگرداندی. و خداوند به تو گفت كه تو بايد شبان و رهبر قوم او باشی.»3پس در حبرون، داوود در حضور خداوند با بزرگان اسرائيل عهد بست و آنها او را به عنوان پادشاه اسرائيل انتخاب كردند.4(او پيش از آن، در سن سی سالگی به پادشاهی يهودا برگزيده شده بود و مدت هفت سال و شش ماه بود كه در حبرون بر سرزمين يهودا سلطنت میكرد. علاوه بر اين، مدت سی و سه سال نيز در اورشليم بر اسرائيل و يهودا حكمرانی كرد. پس داوود رویهمرفته حدود چهل سال سلطنت كرد.)
داوود اورشليم را فتح میكند
6داوود پادشاه و سربازانش به اورشليم حمله كردند تا با يبوسيان كه در آنجا ساكن بودند بجنگند. يبوسيان به داوود گفتند: «هرگز به داخل شهر راه نخواهی يافت. حتی كوران و شلان، میتوانند تو را از اينجا بيرون كنند.» آنها خيال میكردند در قلعهٔ خود در امان هستند.7(اما داوود و سربازانش آنها را شكست داده، قلعهٔ صهيون را گرفتند. اين قلعه امروز به«شهر داوود» معروف است.)8وقتی پيغام توهينآميز مدافعان شهر اورشليم به داوود رسيد، او به نيروهای خود اين دستور را داد: «از مجرای قنات وارد شهر شويد و اين يبوسيان شل و كور را كه دشمن من هستند، نابود كنيد.» (به اين دليل است كه میگويند: «كور و شل وارد كاخ نخواهند شد.»)9پس داوود در قلعهٔ صهيون ساكن شده، آن را«شهر داوود» ناميد. سپس از مِلو واقع در بخش قديمی شهر، شروع كرده، به طرف مركز شهر جديد در شمال، ساختمانهايی ساخت.10به اين ترتيب، روزبهروز بر عظمت و قدرت داوود افزوده میشد زيرا خداوند، خدای قادر متعال با او بود.11حيرام، پادشاه صور، قاصدانی نزد داوود فرستاد. همراه اين قاصدان، نجاران و بناهايی با چوب درختان سرو نيز فرستاده شدند تا برای داوود كاخی بسازند.12بنابراين، داوود فهميد كه خداوند به خاطر قوم خود اسرائيل، او را پادشاه ساخته و سلطنتش را اينچنين بركت داده است.13داوود پس از آنكه از حبرون به اورشليم رفت، بار ديگر زنان و كنيزان برای خود گرفت و صاحب دختران و پسران ديگری شد.14فرزندانی كه برای او در شهر اورشليم متولد شدند، عبارت بودند از: شموع، شوباب، ناتان، سليمان،15يبحار، اليشوع، نافج، يافيع،16اليشمع، الياداع و اليفلط.
داوود فلسطینیها را شكست میدهد
17وقتی فلسطينیها شنيدند داوود پادشاه اسرائيل شده است، تمام نيروهای خود را برای جنگ با او بسيج كردند. اما داوود چون اين را شنيد به داخل قلعه رفت.18فلسطينیها آمده، در درهٔ رفائيم اردو زدند.19داوود از خداوند سؤال كرد: «اگر به جنگ فلسطينیها بروم، آيا مرا پيروز میگردانی؟» خداوند فرمود: «بلی، تو را بر دشمن پيروز میگردانم.»20پس داوود در بعل فراصيم به فلسطينیها حمله كرد و آنها را شكست داد. داوود گفت: «خداوند بود كه دشمنان ما را شكست داد! او چون سيلاب بر آنها رخنه كرد.» به اين دليل است كه آن محل را بعل فراصيم (يعنی«خدای رخنهكننده») ناميدهاند.21داوود و سربازان او تعداد زيادی بت كه فلسطينیها برجای گذاشته بودند، برداشته، با خود بردند.22اما فلسطينیها بار ديگر بازگشتند و در درهٔ رفائيم اردو زدند.23وقتی داوود از خداوند كسب تكليف كرد، خداوند به او گفت: «از روبرو به آنها حمله نكن، بلكه دور بزن و از ميان درختان توت، از پشت سر حمله كن.24وقتی صدای پايی بر سر درختان توت شنيدی، آنگاه حمله را شروع كن. چون اين علامت آن است كه من پيشاپيش شما حركت میكنم و لشكر فلسطينیها را شكست میدهم.»25پس داوود، چنانكه خداوند به او فرموده بود، عمل كرد و فلسطینیها را از جبعه تا جازر سركوب نمود.
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.