Присъдата е решена – застъпничеството на Мойсей и Самуил няма да я спре
1А Господ ми рече: „Дори Мойсей и Самуил да се бяха изправили пред лицето Ми, душата Ми няма да склони към този народ. Тогава изпъди ги от лицето Ми и нека си излязат.2И когато те попитат „Къде да излезем?“, тогава ще им кажеш: „Така казва Господ: „Които са за смърт – на смърт, и които са за меч – под меч, и които са за глад – на глад, и които са за плен – в плен.“3И ще ги накажа с четири вида наказания, казва Господ: меч, за да убива; кучета, за да разпокъсват; птици под небето и полски зверове, за да изяждат и изтребват.4И ще направя за ужас пред тях всички земни царства заради Манасия, син на юдейския цар Езекия, за онова, което той извърши в Йерусалим.5Защото кой ще ти съчувства, Йерусалиме? Или кой ще се съжали над тебе? Или кой ще се обърне към тебе да запита как си?6Ти си Ме отхвърлил, казва Господ, ти си Ми обърнал гръб. Затова ще простра ръката Си против тебе и ще те погубя. Уморих се да ти оказвам милост.7Ще ги отвея, както се отвява плява при портите. Ще ги обезчедя, ще изтребя народа Си, защото не се обръща от своя път.8Умножиха се пред Мене вдовиците им повече от морския пясък. Ще доведа опустошител по пладне срещу тях – майки на младежи, внезапно ще ги унищожа.9Родилата седмина залиня, останала без въздух; нейното слънце залезе, когато все още беше ден. Тя стана за срам и позор. Остатъкът от тях ще предам на меч пред неприятелите им“ – казва Господ.“10Йеремия изплака: „Горко ми, майко моя, че си ме родила човек, който спори и се кара по целия свят! Не съм давал под лихва, нито са ми давали, въпреки това всички ме проклинат.“11Господ рече: „Краят за тебе ще бъде добър и Аз ще заставя врага ти да постъпва с тебе добре по време на бедствие и по време на скръб.12Може ли да се счупят желязото – желязото от север, и бронзът?13Ще предам имота и съкровищата ти за плячка по всички твои места поради всички твои грехове.14И ще те отведа в земя, която не познаваш, защото пламна огънят на гнева ми и ще гори срещу вас.“
Господ ободрява пророк Йеремия
15Ти, Господи, знаеш! Спомни си за мене, посети ме и въздай за мене на гонителите ми. В дълготърпението Си не ме отминавай! Знай, че заради Тебе понесох укор.16Когато намерих Твоите думи, погълнах ги, и Твоите думи бяха за мене радост и веселие на сърцето ми, защото Твоето име се призовава над мене, Господи, Боже Вседържителю.17Не съм седял в събрание на гуляйджии и не се веселях. Под Твоята ръка седях сам, защото Ти ме беше изпълнил с негодувание.18Защо моята болка е безкрайна и раната ми е неизлечима, няма да се излекува? Ще бъдеш ли за мене като пресъхващ поток, като непостоянни води?19Затова така казва Господ: „Ако се отвърнеш, ще те върна обратно да стоиш пред лицето Ми. И ако вършиш благородното, а не нищожното, ще бъдеш като Мой говорител. Нека те да се обръщат към тебе, но ти не се обръщай към тях.20И ще те направя за този народ като силна медна стена: ще воюват против тебе, но няма да те надвият, защото Аз съм с тебе, за да те спасявам и избавям“ – казва Господ.21„И ще те спася от ръцете на нечестивите, и ще те избавя от ръцете на притеснителите.“
Lutherbibel 2017
1Und der HERR sprach zu mir: Und wenn auch Mose und Samuel vor mir stünden, so hätte ich doch kein Herz für dies Volk. Treibe sie weg von mir, und lass sie weggehen!2Und wenn sie zu dir sagen: Wo sollen wir hin?, dann antworte ihnen: So spricht der HERR: Wer dem Tod gehört, zum Tod, wer dem Schwert, zum Schwert, wer dem Hunger, zum Hunger, wer der Gefangenschaft, in die Gefangenschaft!3Denn ich will sie heimsuchen mit viererlei Plagen, spricht der HERR: mit dem Schwert, dass sie getötet werden; mit Hunden, die sie fortschleifen sollen; mit den Vögeln des Himmels und mit den Tieren des Feldes, dass sie gefressen und vertilgt werden sollen.4Und ich will sie zu einem Bild des Entsetzens machen für alle Königreiche auf Erden um Manasses willen, des Sohnes Hiskias, des Königs von Juda, für das, was er in Jerusalem begangen hat.
Kein Mitleid mit Jerusalem
5Wer will sich denn deiner erbarmen, Jerusalem? Wer wird denn Mitleid mit dir haben? Wer wird denn kommen und fragen, ob es dir gut geht?6Du hast mich verlassen, spricht der HERR, und bist von mir abgefallen; darum habe ich meine Hand gegen dich ausgestreckt, um dich zu verderben; ich bin des Erbarmens müde.7Ich worfelte sie mit der Worfschaufel in den Städten des Landes, und mein Volk, das sich nicht bekehren wollte von seinem Wandel, machte ich kinderlos und brachte es um.8Es wurden mehr Frauen zu Witwen unter ihnen, als Sand am Meer ist. Ich ließ kommen über die Mütter der jungen Mannschaft den Verderber am hellen Mittag und ließ plötzlich über sie fallen Angst und Schrecken.9Die sieben Kinder hatte, welkte dahin; sie hauchte ihr Leben aus. Ihre Sonne ging unter am hellen Tag; sie fiel in Schande und Schmach. Und was von ihnen übrig ist, will ich dem Schwert hingeben vor ihren Feinden, spricht der HERR.
Die Last des Prophetenamts (Jeremias zweite Klage)
10Weh mir, meine Mutter, dass du mich geboren hast, gegen den jedermann hadert und streitet im ganzen Lande! Ich habe niemandem geliehen, und keiner hat mir geliehen, und doch flucht mir jedermann.11Der HERR sprach: Wohlan, ich will etliche von euch übrig lassen, denen es wieder wohlgehen soll, und will euch zu Hilfe kommen in der Not und Angst unter den Feinden.12Kann man Eisen zerbrechen, Eisen und Bronze aus dem Norden?13Ich will dein Gut und deine Schätze zum Raube geben als Lohn für alle deine Sünden, die du in deinem ganzen Gebiet begangen hast,14und will dich zum Knecht deiner Feinde machen in einem Lande, das du nicht kennst; denn ein Feuer ist entbrannt durch meinen Zorn, über euch ist es angezündet.15Ach, HERR, du weißt es! Gedenke an mich und nimm dich meiner an und räche mich an meinen Verfolgern! Raffe mich nicht hinweg, indem du deinen Zorn über sie zurückhältst; erkenne, dass ich um deinetwillen geschmäht werde.16Dein Wort ward meine Speise, sooft ich’s empfing, und dein Wort ist meines Herzens Freude und Trost; denn ich bin ja nach deinem Namen genannt, HERR, Gott Zebaoth.17Ich saß nicht im Kreis der Fröhlichen und freute mich, sondern saß einsam, gebeugt von deiner Hand; denn du hast mich erfüllt mit Grimm.18Warum währt doch mein Leiden so lange und ist meine Wunde so schlimm, dass sie nicht heilen will? Du bist mir geworden wie ein trügerischer Born, der nicht verlässlich Wasser gibt.19Darum, so spricht der HERR: Wenn du dich zu mir hältst, so will ich mich zu dir halten, und du sollst mein Prediger bleiben. Und wenn du recht redest und nicht leichtfertig, so sollst du mein Mund sein. Sie sollen sich zu dir kehren, doch du kehre dich nicht zu ihnen!20Denn ich mache dich für dies Volk zur festen, ehernen Mauer. Wenn sie auch wider dich streiten, sollen sie dir doch nichts anhaben; denn ich bin bei dir, dass ich dir helfe und dich errette, spricht der HERR,21und ich will dich erretten aus der Hand der Bösen und erlösen aus der Hand der Tyrannen.
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Nutzererfahrung bieten zu können.