Pomoc

Słowo Życia

Piotr i Jan przed Sanhedrynem

1 Gdy Piotr i Jan przemawiali do zgromadzonych, podeszli do nich kapłani, dowódca straży świątynnej i kilku saduceuszy.
2 Wzburzyli się słysząc, że nauczają oni lud i głoszą zmartwychwstanie w Jezusie.
3 Aresztowali ich, a ponieważ był już wieczór, zamknęli w więzieniu do następnego dnia.
4 Mimo to wielu słuchających ich świadectwa uwierzyło w Jezusa, zwiększając liczbę samych tylko wierzących mężczyzn do około pięciu tysięcy.
5 Następnego dnia zebrali się w Jerozolimie przywódcy, starsi i nauczyciele Pisma,
6 a wśród nich: arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i wszyscy inni, spokrewnieni z arcykapłanem.
7 Postawili apostołów na środku i przesłuchiwali: – Jakim prawem i z czyjego polecenia to robiliście?
8 Wtedy Piotr, napełniony Duchem Świętym, odpowiedział: – Dostojna starszyzno naszego narodu!
9 Skoro przesłuchujecie nas dzisiaj z powodu dobrego czynu, dzięki któremu ten chory człowiek odzyskał zdrowie,
10 to wiedzcie – wy wszyscy i cały lud Izraela – że stoi on przed wami dzięki mocy Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Wy Go ukrzyżowaliście, ale Bóg wskrzesił Go z martwych.
11 To On jest, jak mówi Pismo: „Kamieniem odrzuconym przez was, budujących, który stał się kamieniem narożnym, najważniejszym”.
12 I w nikim innym nie ma zbawienia! Bo nie dano ludziom na ziemi żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy uzyskać zbawienie.
13 Przywódcy zdumieli się na widok odwagi Piotra i Jana. Przypomnieli sobie, że są to ludzie prości i niewykształceni i rozpoznali, że to oni przebywali z Jezusem.
14 Jednak widok stojącego z nimi uzdrowionego człowieka zamknął im usta.
15 Polecili więc im opuścić salę obrad i naradzali się między sobą:
16 – Co tu z nimi zrobić? Nie możemy zaprzeczyć, że dokonali cudu. Już wszyscy mieszkańcy Jerozolimy o tym wiedzą.
17 Żeby jednak nie rozchodziło się to dalej, zabrońmy im rozmawiania z kimkolwiek o Jezusie.
18 Wezwali ich więc ponownie i zakazali im mówić i nauczać o Jezusie.
19 – Sami osądźcie, czy w oczach Boga powinniśmy słuchać was czy też Jego – odrzekli Piotr i Jan.
20 – My nie możemy przestać mówić o tym, co sami widzieliśmy i słyszeliśmy od Jezusa.
21 Ponawiając groźbę, przywódcy wypuścili ich. Nie potrafili bowiem znaleźć takiego powodu do ich ukarania, który by nie wzburzył ludu. Wszyscy bowiem chwalili Boga za to, co uczynił.
22 Bo tylko On mógł cudownie uzdrowić człowieka, który od ponad czterdziestu lat był kaleką.

Modlitwa wierzących

23 Zaraz po uwolnieniu Piotr i Jan poszli do innych wierzących i opowiedzieli im, co kapłani i starsi mówili.
24 Słysząc to, wszyscy jednomyślnie zawołali do Boga: – Panie, Stwórco niebios, ziemi, morza i wszystkiego, co w nich istnieje!
25 Ty przez Ducha Świętego, ustami naszego przodka, króla Dawida, twojego sługi, powiedziałeś: „Dlaczego wzburzyły się narody, a ludy powzięły puste plany?
26 Ziemscy królowie zjednoczyli się do walki, a przywódcy zebrali się razem, by wystąpić przeciw Panu i przeciw Jego Mesjaszowi”.
27 Tak właśnie stało się w tym mieście. Oto król Herod i namiestnik Poncjusz Piłat, wraz z Rzymianami i Hebrajczykami, zjednoczyli się przeciwko Twemu świętemu słudze, Jezusowi, którego wybrałeś na Mesjasza.
28 I wypełnili wszystko to, co w swej mocy i woli zaplanowałeś.
29 Zobacz więc, Panie, jak grożą Twoim sługom, i pozwól nam z odwagą głosić Twoje słowo,
30 gdy Ty będziesz uzdrawiał swoją mocą i w imieniu swego świętego sługi, Jezusa, dokonywał cudownych znaków.
31 Gdy skończyli modlitwę, zadrżał budynek, w którym się zebrali. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i odważnie głosili słowo Boże.

Wierzący dzielą się swoimi dobrami

32 Wszystkich wierzących łączyło jedno serce i jedna myśl. Nikt nie uważał tego, co posiadał, za swą wyłączną własność, ale dzielił się wszystkim z innymi.
33 Apostołowie z ogromną mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Jezusa, a wszyscy doświadczali ogromnej łaski.
34 Nie było nikogo, kto by cierpiał biedę, bo wielu posiadających ziemię lub domy sprzedawało je,
35 a pieniądze oddawało do zarządzania apostołom. I każdy otrzymywał tyle, ile potrzebował.
36 Tak uczynił Józef, nazywany przez apostołów Barnabą (co znaczy „ten, który zachęca”), Lewita pochodzący z Cypru.
37 Sprzedał on swoje pole i pieniądze oddał apostołom.
© 2018 ERF Medien