Pomoc

Słowo Życia

Duch Święty przychodzi w Dniu Pięćdziesiątnicy

1 Kilka dni później nadeszło święto Pięćdziesiątnicy. Wszyscy wierzący znowu byli razem w tym samym miejscu.
2 I nagle dał się słyszeć z nieba szum jakby potężnego huraganu, który wypełnił cały ten dom.
3 Ukazały się im także jakby języki ognia, które się rozdzieliły i osiadły na każdym.
4 Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić obcymi im językami, zgodnie z wolą Ducha.
5 W tym czasie przebywali w Jerozolimie pobożni Hebrajczycy, pochodzący z wielu różnych krajów świata.
6 Gdy usłyszeli hałas, zbiegli się tłumnie i stanęli oszołomieni. Każdy z nich słyszał bowiem, jak uczniowie mówią ich własnym językiem.
7 – Jak to możliwe? – dziwili się, ciągle oszołomieni. – Przecież wszyscy ci ludzie pochodzą z Galilei?
8 Dlaczego więc słyszymy swój własny język, język kraju, w którym się urodziliśmy?
9 Partowie, Medowie i Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu, Azji,
10 Frygii, Pamfilii, Egiptu, mieszkańcy Libii z okolic Cyreny, przybysze z Rzymu (zarówno Hebrajczycy, jak i poganie nawróceni na judaizm),
11 Kreteńczycy i Arabowie – wszyscy słyszymy, jak mówią w naszych ojczystych językach o wielkich dziełach Boga!
12 Oszołomieni i niepewni pytali siebie nawzajem: – Co to może znaczyć?
13 – Spili się niedojrzałym winem – drwili jednak niektórzy.

Piotr przemawia do tłumu

14 Wtedy wystąpił Piotr z pozostałymi jedenastoma, podniósł ręce, by uciszyć tłum, i zawołał: – Posłuchajcie mnie uważnie wszyscy przybysze i mieszkańcy Jerozolimy!
15 Ci ludzie nie są pijani, jak niektórzy podejrzewają. Jest dopiero dziewiąta rano!
16 To, co widzicie, zostało przed wiekami zapowiedziane przez proroka Joela:
17 „W ostatnich dniach – mówi Bóg – ześlę mego Ducha na różnych ludzi: wasi synowie i córki będą prorokować, młodzieńcy będą mieć widzenia, a starcy – sny.
18 Ześlę mego Ducha na wszystkie swoje sługi, na mężczyzn i kobiety, i będą prorokować.
19 I uczynię cudowne znaki wysoko na niebie i nisko na ziemi. Krew, ogień i kłęby dymu powstaną na ziemi.
20 Słońce na niebie zgaśnie, a księżyc stanie się krwawoczerwony – zanim nadejdzie wielki i wspaniały Dzień Pana.
21 Lecz każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony”.
22 Posłuchajcie mnie, Izraelici! Bóg w oczywisty sposób udzielił poparcia Jezusowi z Nazaretu, przez którego uczynił wśród was wielkie cuda i znaki, o czym doskonale wiecie.
23 Zgodnie ze swym odwiecznym zamiarem i postanowieniem pozwolił, by bezbożni Rzymianie wydali Go wam, a wy przybiliście Go do krzyża i zamordowaliście.
24 Bóg jednak wyrwał Go ze szponów śmierci i ożywił, gdyż śmierć nie mogła Go pokonać.
25 Już król Dawid o tym mówił: „Zawsze widziałem Pana przy sobie. Jest blisko mnie, bym się nie zachwiał.
26 Dlatego ucieszyło się moje serce, moje usta są pełne radości, a moje ciało będzie spoczywać z nadzieją.
27 Bo nie pozostawisz mojej duszy w wśród umarłych i nie pozwolisz, by ciało Twego Świętego uległo rozkładowi.
28 Pokazałeś mi ścieżkę życia, a Twoja obecność cudownie mnie raduje”.
29 Drodzy bracia! Mogę to wam otwarcie przypomnieć, że król Dawid umarł, miał pogrzeb, a jego grób po dziś dzień się tu znajduje.
30 Był jednak prorokiem i pamiętał, że Bóg złożył mu przysięgę, obiecując królewski tron jego szczególnemu potomków.
31 Gdy więc zobaczył przyszłe zmartwychwstanie Mesjasza, tak powiedział: „Nie pozostał w grobie, a Jego ciało nie uległo rozkładowi”.
32 My wszyscy jesteśmy świadkami, że to właśnie Jezusa Bóg wskrzesił z martwych.
33 Wyróżniony przez Boga najwyższą w niebiosach godnością, wypełnił obietnicę Ojca i posłał Ducha Świętego. To Jego cudowne działanie teraz widzicie i słyszycie.
34 I chociaż Dawid nie był w niebie, to jednak powiedział: „Rzekł Pan memu Panu: Zasiądź po mojej prawej stronie,
35 dopóki nie złożę u Twych stóp Twoich nieprzyjaciół”.
36 Niech więc to będzie jasne dla całego Izraela, że tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście, Bóg uczynił Panem i Mesjaszem!
37 Słowa te tak wstrząsnęły słuchaczami, że zapytali Piotra i pozostałych apostołów: – Bracia, co mamy robić w takiej sytuacji?
38 – Zerwijcie z grzechem i szczerze zwróćcie się do Boga – odrzekł Piotr – i dajcie się zanurzyć w imię Jezusa Chrystusa, by uwolnić się od swych grzechów. Wtedy otrzymacie dar Ducha Świętego,
39 bo został On obiecany właśnie dla was i waszych dzieci, a nawet dla pogan – dla wszystkich, których wezwie Pan, nasz Bóg!
40 I długo jeszcze Piotr mówił do nich, wzywając: – Ratujcie się przez sądem, jaki nadchodzi na to przewrotne pokolenie.
41 Ci, którzy uwierzyli w Jezusa dzięki jego słowom, zostali zanurzeni w wodzie. Tego dnia przyłączyło się do grupy wierzących około trzech tysięcy osób.

Wspólnota wierzących

42 Z oddaniem trwali oni w nauczaniu apostołów, we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie.
43 Każdy w mieście był przejęty bojaźnią, ponieważ apostołowie czynili wiele cudów.
44 Natomiast wszyscy wierzący przebywali razem i dzielili się wszystkim, co mieli.
45 Często sprzedawali swoje posiadłości i wspomagali każdego według jego potrzeb.
46 Codziennie jednomyślnie i z oddaniem zbierali się w świątyni. A w domach łamali chleb i dzielili wspólnie stół z radością i otwartością,
47 chwaląc przy tym Boga i doznając przychylności wszystkich mieszkańców. Pan zaś codziennie dodawał im tych, którzy przyjmowali zbawienie.
© 2017 ERF Medien