Pomoc

Słowo Życia

1 Gońcie za miłością, a z darów duchowych starajcie się zwłaszcza o prorokowanie.

Dar proroctwa i dar języków

2 Bo ten, kto mówi obcymi językami, w praktyce mówi tylko do Boga, a nie do ludzi. Nikt go nie rozumie, bo Duch tajemniczo przez niego przemawia.
3 Lecz ten, kto prorokuje, mówi do ludzi, niosąc im pokrzepienie, zachętę i otuchę.
4 Kto mówi obcymi językami, buduje tylko siebie. Kto prorokuje, wzmacnia wspólnotę.
5 Chcę, byście wszyscy mówili językami, ale jeszcze bardziej, abyście prorokowali. Bo większe znaczenie ma prorokujący niż ten, kto mówi w nieznanym języku – chyba że jest ktoś, kto potrafi to przetłumaczyć ku zbudowaniu kościoła.
6 Moi drodzy, jaką mielibyście korzyść, gdybym przyszedł do was i mówił w jakimś niezrozumiałym języku? I nie powiedziałbym niczego normalnie dzięki objawieniu, szczególnej wiedzy, proroctwu lub gdybym normalnie nie nauczał?
7 Gdyby instrumentów wydających dźwięki nie dało się rozróżnić, na przykład fletu lub harfy, to jak można by rozpoznać, na czym ktoś gra?
8 I jeśli trąbka nie zabrzmi zdecydowanie, to kto się poderwie do boju?
9 Również i wy, mówiąc w nieznanym języku, nie umożliwicie nikomu zrozumienia tego. Będziecie mówić jak do ściany.
10 Istnieje przecież na świecie tyle różnych języków i żaden nie jest paplaniną.
11 Jeśli więc nie rozumiem tego, co ktoś do mnie mówi, to jesteśmy dla siebie jak obcokrajowcy.
12 Skoro więc tak bardzo zależy wam na darach duchowych, to starajcie się o to, co niesie pożytek całej wspólnocie.
13 Niech więc ten, kto ma dar mówienia obcym językiem, prosi Boga, aby potrafił to tłumaczyć..
14 Gdybym bowiem modlił się niezrozumiałym językiem, duchowo wprawdzie bym się modlił, ale umysłem nic bym z tego nie rozumiał.
15 I co w takiej sytuacji? Będę się modlił duchowo, ale i umysłem! Będę śpiewał i duchowo, i umysłem.
16 Bo jak ktoś może cieszyć się twoim wielbieniem Boga, skoro nic nie rozumie?
17 Ty dziękujesz cudownie, ale inni nie mają z tego żadnego pożytku.
18 Wdzięczny jestem Bogu za to, że mówię obcymi językami bardziej niż wy wszyscy.
19 W czasie wspólnych spotkań wolę jednak powiedzieć pięć słów zrozumiałych, pomocnych innym, niż dziesięć tysięcy słów w niezrozumiałym języku.
20 Moi drodzy, nie bądźcie dziecinni w sposobie myślenia, ale stawajcie się niewinni jak niemowlęta, gdy chodzi o zło. A wasza myśl niech staje się dojrzała!
21 W Prawie Mojżesza czytamy: „Przemówię do mego ludu w innych językach i ustami obcokrajowców, ale i tak Mnie nie posłuchają – mówi Pan”.
22 Widzicie więc, że dar mówienia obcymi językami nie jest znakiem prowadzącym do wiary, lecz do niewiary. Dar proroctwa natomiast, prowadzi ludzi do wiary.
23 Gdyby więc wierzący spotkali się razem i zaczęli mówić obcymi językami i przyszliby wtedy jacyś prości ludzie, to czy nie powiedzą, że ogarnęło was szaleństwo?
24 Ale gdybyście korzystali z daru proroctwa, to taki człowiek zostałby głęboko poruszony i przekonany o swoim grzechu.
25 Najskrytsze myśli jego serca zostałyby ujawnione, a on padłby przed Bogiem, wyznając: „Naprawdę Bóg jest wśród was!”

Porządek na spotkaniach

26 Co z tego wynika, bracia? Podczas wspólnych spotkań jeden śpiewa, drugi naucza, inny dzieli się objawieniem od Boga, mówi w obcym języku, a jeszcze inny go tłumaczy – ale wszystko niech służy duchowemu budowaniu.
27 Obcymi językami niech mówią 2–3 osoby, i to po kolei, a ktoś inny niech je tłumaczy.
28 Gdyby na spotkaniu nie było tłumaczącego, niech milczą. Mogą po cichu mówić do siebie i do Boga.
29 Również niech przemawia 2–3 proroków, a inni niech to oceniają.
30 Gdyby w trakcie tego ktoś inny otrzymał od Boga słowo, pierwszy mówiący niech dokończy i przerwie.
31 Dzięki temu wszyscy po kolei możecie prorokować i wszyscy wzajemnie się pouczać i dodawać sobie otuchy.
32 Sposób korzystania z daru proroctwa zależy od proroka.
33 Bóg bowiem lubi porządek, nie zamieszanie. We wszystkich wspólnotach, gdzie gromadzą się święci Boga,
34 kobiety mają na spotkaniach milczeć. Nie mogą zabierać głosu, gdyż, jak mówi Prawo, mają okazywać uległość.
35 Jeśli chcą się czegoś dowiedzieć, niech pytają w domu mężów, bo nie wypada, aby kobieta przemawiała podczas zgromadzeń.
36 Czy myślicie, że to od was słowo Boże wyszło na świat albo że tylko do was dotarło?
37 Kto uważa się za proroka lub obdarzonego innym darem duchowym, niech dobrze zapamięta, że to, co mówię, jest nakazem samego Boga.
38 Kto tego nie uznaje, jest ignorantem.
39 Zatem, moi drodzy, starajcie się o dar prorokowania i nie zabraniajcie mówić obcymi językami.
40 A wszystko niech odbywa się godnie i w należytym porządku.
© 2017 ERF Medien