Website too slow? Load as basic HTML.

Luke 10

Lutherbibel 2017

1 Danach setzte der Herr zweiundsiebzig andere ein und sandte sie je zwei und zwei vor sich her in alle Städte und Orte, wohin er gehen wollte, 2 und sprach zu ihnen: Die Ernte ist groß, der Arbeiter aber sind wenige. Darum bittet den Herrn der Ernte, dass er Arbeiter aussende in seine Ernte. 3 Geht hin; siehe, ich sende euch wie Lämmer mitten unter die Wölfe. 4 Tragt keinen Geldbeutel bei euch, keine Tasche, keine Schuhe, und grüßt niemanden auf der Straße. 5 Wenn ihr in ein Haus kommt, sprecht zuerst: Friede sei diesem Hause! 6 Und wenn dort ein Kind des Friedens ist, so wird euer Friede auf ihm ruhen; wenn aber nicht, so wird sich euer Friede wieder zu euch wenden. 7 In demselben Haus aber bleibt, esst und trinkt, was man euch gibt; denn ein Arbeiter ist seines Lohnes wert. Ihr sollt nicht von einem Haus zum andern gehen. 8 Und wenn ihr in eine Stadt kommt und sie euch aufnehmen, dann esst, was euch vorgesetzt wird, 9 und heilt die Kranken, die dort sind, und sagt ihnen: Das Reich Gottes ist nahe zu euch gekommen. 10 Wenn ihr aber in eine Stadt kommt und sie euch nicht aufnehmen, so geht hinaus auf ihre Straßen und sprecht: 11 Auch den Staub aus eurer Stadt, der sich an unsre Füße gehängt hat, schütteln wir ab auf euch. Doch das sollt ihr wissen: Das Reich Gottes ist nahe herbeigekommen. 12 Ich sage euch: Es wird Sodom erträglicher ergehen an jenem Tage als dieser Stadt. 13 Weh dir, Chorazin! Weh dir, Betsaida! Denn wären solche Taten in Tyrus und Sidon geschehen, wie sie bei euch geschehen sind, sie hätten längst in Sack und Asche gesessen und Buße getan. 14 Doch es wird Tyrus und Sidon erträglicher ergehen im Gericht als euch. 15 Und du, Kapernaum, wirst du bis zum Himmel erhoben werden? Du wirst bis in die Hölle hinabfahren. 16 Wer euch hört, der hört mich; und wer euch verachtet, der verachtet mich; wer aber mich verachtet, der verachtet den, der mich gesandt hat. 17 Die Zweiundsiebzig aber kamen zurück voll Freude und sprachen: Herr, auch die Dämonen sind uns untertan in deinem Namen. 18 Er sprach aber zu ihnen: Ich sah den Satan vom Himmel fallen wie einen Blitz. 19 Seht, ich habe euch Macht gegeben, zu treten auf Schlangen und Skorpione, und Macht über alle Gewalt des Feindes; und nichts wird euch schaden. 20 Doch darüber freut euch nicht, dass euch die Geister untertan sind. Freut euch aber, dass eure Namen im Himmel geschrieben sind. 21 Zu der Stunde freute sich Jesus im Heiligen Geist und rief: Ich preise dich, Vater, Herr des Himmels und der Erde, weil du dies Weisen und Klugen verborgen hast und hast es Unmündigen offenbart. Ja, Vater, so hat es dir wohlgefallen. 22 Alles ist mir übergeben von meinem Vater. Und niemand weiß, wer der Sohn ist, als nur der Vater, noch, wer der Vater ist, als nur der Sohn und wem es der Sohn offenbaren will. 23 Und er wandte sich zu seinen Jüngern und sprach zu ihnen allein: Selig sind die Augen, die sehen, was ihr seht. 24 Denn ich sage euch: Viele Propheten und Könige wollten sehen, was ihr seht, und haben's nicht gesehen, und hören, was ihr hört, und haben's nicht gehört. 25 Und siehe, da stand ein Gesetzeslehrer auf, versuchte ihn und sprach: Meister, was muss ich tun, dass ich das ewige Leben ererbe? 26 Er aber sprach zu ihm: Was steht im Gesetz geschrieben? Was liest du? 27 Er antwortete und sprach: »Du sollst den Herrn, deinen Gott, lieben von ganzem Herzen, von ganzer Seele und mit all deiner Kraft und deinem ganzen Gemüt, und deinen Nächsten wie dich selbst« (5. Mose 6,5; 3. Mose 19,18). 28 Er aber sprach zu ihm: Du hast recht geantwortet; tu das, so wirst du leben. 29 Er aber wollte sich selbst rechtfertigen und sprach zu Jesus: Wer ist denn mein Nächster? 30 Da antwortete Jesus und sprach: Es war ein Mensch, der ging von Jerusalem hinab nach Jericho und fiel unter die Räuber; die zogen ihn aus und schlugen ihn und machten sich davon und ließen ihn halb tot liegen. 31 Es traf sich aber, dass ein Priester dieselbe Straße hinabzog; und als er ihn sah, ging er vorüber. 32 Desgleichen auch ein Levit: Als er zu der Stelle kam und ihn sah, ging er vorüber. 33 Ein Samariter aber, der auf der Reise war, kam dahin; und als er ihn sah, jammerte es ihn; 34 und er ging zu ihm, goss Öl und Wein auf seine Wunden und verband sie ihm, hob ihn auf sein Tier und brachte ihn in eine Herberge und pflegte ihn. 35 Am nächsten Tag zog er zwei Silbergroschen heraus, gab sie dem Wirt und sprach: Pflege ihn; und wenn du mehr ausgibst, will ich dir's bezahlen, wenn ich wiederkomme. 36 Wer von diesen dreien, meinst du, ist der Nächste geworden dem, der unter die Räuber gefallen war? 37 Er sprach: Der die Barmherzigkeit an ihm tat. Da sprach Jesus zu ihm: So geh hin und tu desgleichen! 38 Als sie aber weiterzogen, kam er in ein Dorf. Da war eine Frau mit Namen Marta, die nahm ihn auf. 39 Und sie hatte eine Schwester, die hieß Maria; die setzte sich dem Herrn zu Füßen und hörte seiner Rede zu. 40 Marta aber machte sich viel zu schaffen, ihnen zu dienen. Und sie trat hinzu und sprach: Herr, fragst du nicht danach, dass mich meine Schwester lässt allein dienen? Sage ihr doch, dass sie mir helfen soll! 41 Der Herr aber antwortete und sprach zu ihr: Marta, Marta, du hast viel Sorge und Mühe. 42 Eins aber ist not. Maria hat das gute Teil erwählt; das soll nicht von ihr genommen werden.

Luke 10

Ketab El Hayat

1 وَبَعْدَ ذلِكَ عَيَّنَ الرَّبُّ أَيْضاً اثْنَيْنِ وَسَبْعِينَ آخَرِينَ، وَأَرْسَلَهُمُ اثْنَيْنِ اثْنَيْنِ، لِيَسْبِقُوهُ إِلَى كُلِّ مَدِينَةٍ وَمَكَانٍ كَانَ عَلَى وَشْكِ الذَّهَابِ إِلَيْهِ. 2 وَقَالَ لَهُمْ: «إِنَّ الْحَصَادَ كَثِيرٌ، وَلكِنَّ الْعُمَّالَ قَلِيلُونَ، فَتَضَرَّعُوا إِلَى رَبِّ الْحَصَادِ أَنْ يَبْعَثَ عُمَّالاً إِلَى حَصَادِهِ. 3 فَاذْهَبُوا! هَا إِنِّي أُرْسِلُكُمْ كَحُمْلاَنٍ بَيْنَ ذِئَابٍ. 4 لاَ تَحْمِلُوا صُرَّةَ مَالٍ وَلاَ كِيسَ زَادٍ وَلاَ حِذَاءً؛ وَلاَ تُسَلِّمُوا فِي الطَّرِيقِ عَلَى أَحَدٍ. 5 وَأَيَّ بَيْتٍ دَخَلْتُمُوهُ، فَقُولُوا أَوَّلاً: سَلاَمٌ لِهَذَا الْبَيْتِ! 6 فَإِنْ كَانَ فِي الْبَيْتِ ابْنُ سَلاَمٍ، يَحِلُّ سَلاَمُكُمْ عَلَيْهِ. وَإِلاَّ، فَسَلاَمُكُمْ يَعُودُ لَكُمْ. 7 وَانْزِلُوا فِي ذلِكَ الْبَيْتِ تَأْكُلُونَ وَتَشْرَبُونَ مِمَّا عِنْدَهُمْ: لأَنَّ الْعَامِلَ يَسْتَحِقُّ أُجْرَتَهُ. لاَ تَنْتَقِلُوا مِنْ بَيْتٍ إِلَى بَيْتٍ. 8 وَأَيَّةَ مَدِينَةٍ دَخَلْتُمُوهَا وَقَبِلَكُمْ أَهْلُهَا، فَكُلُوا مِمَّا يُقَدَّمُ لَكُمْ، 9 وَاشْفُوا الْمَرْضَى الَّذِينَ فِيهَا، وَقُولُوا لَهُمْ: قَدِ اقْتَرَبَ مِنْكُمْ مَلَكُوتُ اللهِ! 10 وَأَيَّةَ مَدِينَةٍ دَخَلْتُمُوهَا وَلَمْ يَقْبَلْكُمْ أَهْلُهَا، فَاخْرُجُوا إِلَى شَوَارِعِهَا، وَقُولُوا: 11 حَتَّى غُبَارُ مَدِينَتِكُمُ الْعَالِقُ بِأَقْدَامِنَا نَنْفُضُهُ عَلَيْكُمْ، وَلكِنِ اعْلَمُوا هَذَا: أَنَّ مَلَكُوتَ اللهِ قَدِ اقْتَرَبَ! 12 أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ سَدُومَ سَتَكُونُ حَالَتُهَا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أَكْثَرَ احْتِمَالاً مِنْ حَالَةِ تِلْكَ الْمَدِينَةِ.  13 الْوَيْلُ لَكِ يَاكُورَزِينُ! الْوَيْلُ لَكِ يَابَيْتَ صَيْدَا! فَلَوْ أُجْرِيَ فِي صُورَ وَصَيْدَا مَا أُجْرِيَ فِيكُمَا مِنَ الْمُعْجِزَاتِ، لَتَابَ أَهْلُهُمَا مُنْذُ الْقَدِيمِ لابِسِينَ الْمُسُوحَ قَاعِدِينَ فِي الرَّمَادِ. 14 وَلكِنَّ صُورَ وَصَيْدَا سَتَكُونُ حَالَتُهُمَا فِي الدَّيْنُونَةِ أَكْثَرَ احْتِمَالاً مِنْ حَالَتِكُمَا. 15 وَأَنْتِ يَاكَفْرَنَاحُومُ، هَلِ ارْتَفَعْتِ حَتَّى السَّمَاءِ؟ إِنَّكِ إِلَى الْهَاوِيَةِ سَتُهْبَطِينَ! 16 مَنْ يَسْمَعْ لَكُمْ يَسْمَعْ لِي، وَمَنْ يَرْفُضْكُمْ يَرْفُضْنِي؛ وَمَنْ يَرْفُضْنِي يَرْفُضِ الَّذِي أَرْسَلَنِي!»  17 وَبَعْدَئِذٍ رَجَعَ الاثْنَانِ وَالسَّبْعُونَ فَرِحِينَ، وَقَالُوا: «يَارَبُّ، حَتَّى الشَّيَاطِينُ تَخْضَعُ لَنَا بِاسْمِكَ!» 18 فَقَالَ لَهُمْ: «قَدْ رَأَيْتُ الشَّيْطَانَ وَهُوَ يَهْوِي مِنَ السَّمَاءِ مِثْلَ الْبَرْقِ. 19 وَهَا أَنَا قَدْ أَعْطَيْتُكُمْ سُلْطَةً لِتَدُوسُوا الْحَيَّاتِ وَالْعَقَارِبَ وَقُدْرَةَ الْعَدُوِّ كُلَّهَا، وَلَنْ يُؤْذِيَكُمْ شَيْءٌ أَبَداً. 20 إِنَّمَا لاَ تَفْرَحُوا بِأَنَّ الأَرْوَاحَ تَخْضَعُ لَكُمْ، بَلِ افْرَحُوا بِأَنَّ أَسْمَاءَكُمْ قَدْ كُتِبَتْ فِي السَّمَاوَاتِ».  21 فِي تِلْكَ السَّاعَةِ ابْتَهَجَ يَسُوعُ بِالرُّوحِ وَقَالَ: «أَحْمَدُكَ أَيُّهَا الآبُ، رَبَّ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، لأَنَّكَ حَجَبْتَ هذِهِ الأُمُورَ عَنِ الْحُكَمَاءِ وَالْفُهَمَاءِ، وَكَشَفْتَهَا لِلأَطْفَالِ. نَعَمْ، أَيُّهَا الآبُ، لأَنَّهُ هكَذَا حَسُنَ فِي نَظَرِكَ! 22 كُلُّ شَيْءٍ قَدْ سُلِّمَ إِلَيَّ مِنْ قِبَلِ أَبِي، وَلاَ أَحَدَ يَعْرِفُ مَنْ هُوَ الاِبْنُ إِلاَّ الآبُ، وَلاَ مَنْ هُوَ الآبُ إِلاَّ الاِبْنُ وَمَنْ أَرَادَ الاِبْنُ أَنْ يُعْلِنَهُ لَهُ!» 23 ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى التَّلاَمِيذِ وَقَالَ لَهُمْ عَلَى حِدَةٍ: «طُوبَى لِلْعُيُونِ الَّتِي تَرَى مَا أَنْتُمْ تَرَوْنَ. 24 فَإِنِّي أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ كَثِيرِينَ مِنَ الأَنْبِيَاءِ وَالْمُلُوكِ تَمَنَّوْا أَنْ يَرَوْا مَا تُبْصِرُونَ وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَرَوْا، وَأَنْ يَسْمَعُوا مَا تَسْمَعُونَ وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا».  25 وَتَصَدَّى لَهُ أَحَدُ عُلَمَاءِ الشَّرِيعَةِ لِيُجَرِّبَهُ، فَقَالَ: «يَامُعَلِّمُ، مَاذَا أَعْمَلُ لأَرِثَ الْحَيَاةَ الأَبَدِيَّةَ؟» 26 فَقَالَ لَهُ: «مَاذَا كُتِبَ فِي الشَّرِيعَةِ؟ وَكَيْفَ تَقْرَؤهَا؟» 27 فَأَجَابَ: «أَحِبَّ الرَّبَّ إِلهَكَ بِكُلِّ قَلْبِكَ وَكُلِّ نَفْسِكَ وَكُلِّ قُدْرَتِكَ وَكُلِّ فِكْرِكَ، وَأَحِبَّ قَرِيبَكَ كَنَفْسِكَ». 28 فَقَالَ لَهُ: «جَوَابُكَ صَحِيحٌ. فَإِنْ عَمِلْتَ بِهَذَا، تَحْيَا!» 29 لكِنَّهُ إِذْ كَانَ رَاغِباً فِي تَبْرِيرِ نَفْسِهِ، سَأَلَ يَسُوعَ: «وَمَنْ هُوَ قَرِيبِي؟» 30 فَرَدَّ عَلَيْهِ يَسُوعُ قَائِلا: «كَانَ إِنْسَانٌ نَازِلاً مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى أَرِيحَا، فَوَقَعَ بِأَيْدِي لُصُوصٍ، فَانْتَزَعُوا ثِيَابَهُ وَمَالَهُ وَجَرَّحُوهُ، ثُمَّ مَضَوْا وَقَدْ تَرَكُوهُ بَيْنَ حَيٍّ وَمَيْتٍ. 31 وَحَدَثَ أَنَّ كَاهِناً كَانَ نَازِلاً فِي تِلْكَ الطَّرِيقِ، فَرَآهُ وَلكِنَّهُ جَاوَزَهُ إِلَى الْجَانِبِ الآخَرِ. 32 وَكَذلِكَ مَرَّ أَيْضاً وَاحِدٌ مِنَ اللاَّوِيِّينَ، فَلَمَّا وَصَلَ إِلَى ذلِكَ الْمَكَانِ، نَظَرَ إِلَيْهِ، وَلكِنَّهُ جَاوَزَهُ إِلَى الْجَانِبِ الآخَرِ. 33 إِلاَّ أَنَّ سَامِرِيّاً مُسَافِراً جَاءَ إِلَيْهِ، وَلَمَّا رَآهُ، أَشْفَقَ عَلَيْهِ، 34 فَتَقَدَّمَ إِلَيْهِ وَرَبَطَ جِرَاحَهُ بَعْدَمَا صَبَّ عَلَيْهَا زَيْتاً وَخَمْراً. ثُمَّ أَرْكَبَهُ عَلَى دَابَّتِهِ وَأَوْصَلَهُ إِلَى الْفُنْدُقِ وَاعْتَنَى بِهِ. 35 وَعِنْدَ مُغَادَرَتِهِ الْفُنْدُقَ فِي الْيَوْمِ التَّالِي، أَخْرَجَ دِينَارَيْنِ وَدَفَعَهُمَا إِلَى صَاحِبِ الْفُنْدُقِ، وَقَالَ لَهُ: اعْتَنِ بِهِ! وَمَهْمَا تُنْفِقْ أَكْثَرَ، فَإِنِّي أَرُدُّهُ لَكَ عِنْدَ رُجُوعِي. 36 فَأَيُّ هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةِ يَبْدُو لَكَ قَرِيباً لِلَّذِي وَقَعَ بِأَيْدِي اللُّصُوصِ؟» 37 فَأَجَابَ: «إِنَّهُ الَّذِي عَامَلَهُ بِالرَّحْمَةِ!» فَقَالَ لَهُ يَسُوعُ: «اذْهَبْ، وَاعْمَلْ أَنْتَ هكَذَا!»  38 وَبَيْنَمَا هُمْ فِي الطَّرِيقِ، دَخَلَ إِحْدَى الْقُرَى، فَاسْتَقْبَلَتْهُ امْرَأَةٌ اسْمُهَا مَرْثَا فِي بَيْتِهَا. 39 وَكَانَ لَهَا أُخْتٌ اسْمُهَا مَرْيَمُ، جَلَسَتْ عِنْدَ قَدَمَيْ يَسُوعَ تَسْمَعُ كَلِمَتَهُ. 40 أَمَّا مَرْثَا فَكَانَتْ مُنْهَمِكَةً بِشُؤُونِ الْخِدْمَةِ الْكَثِيرَةِ. فَأَقْبَلَتْ وَقَالَتْ: «يَارَبُّ، أَمَا تُبَالِي بِأَنَّ أُخْتِي قَدْ تَرَكَتْنِي أَخْدِمُ وَحْدِي؟ فَقُلْ لَهَا أَنْ تُسَاعِدَنِي!» 41 وَلكِنَّ يَسُوعَ رَدَّ عَلَيْهَا قَائِلاً: «مَرْثَا، مَرْثَا! أَنْتِ مُهْتَمَّةٌ وَقَلِقَةٌ لأُمُورٍ كَثِيرَةٍ. 42 وَلكِنَّ الْحَاجَةَ هِيَ إِلَى وَاحِدٍ، وَمَرْيَمُ قَدِ اخْتَارَتِ النَّصِيبَ الصَّالِحَ الَّذِي لَنْ يُؤْخَذَ مِنْهَا!»

Luke 10

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 آنگاه، عيسای خداوند هفتاد نفر ديگر را تعيين كرد و ايشان را دو به دو به شهرها و نقاطی كه خود عازم آن بود، فرستاد، 2 و به آنها فرمود: «مردم بيشماری آماده شنيدن كلام خدا هستند. بلی، محصول بی‌نهايت زياد است و كارگر كم! پس از صاحب محصول درخواست كنيد تا كارگران بيشتری به كمكتان بفرستد. 3 برويد و فراموش نكنيد كه من شما را همچون بره‌ها به ميان گرگها می‌فرستم. 4 با خود نه پول برداريد، نه كوله بار و نه حتی يک جفت كفش اضافی. در بين راه نيز وقت تلف نكنيد. 5 «وارد هر خانه‌ای كه شديد، قبل از هر چيز بگوييد: بركت بر اين خانه باشد. 6 اگر كسی در آنجا لياقت بركت را داشته باشد، بركت شامل حالش می‌شود و اگر لياقت نداشته باشد، بركت به خود شما برمی‌گردد. 7 پس در همان خانه بمانيد و بدنبال جای بهتر، از خانه به خانه‌ای ديگر نقل مكان نكنيد. هر چه به شما می‌دهند، بخوريد و بنوشيد و از اينكه از شما پذيرايی می‌كنند، شرمسار نباشيد، چون كارگر مستحق مزد خويش است! 8-9 «اگر اهالی شهری شما را پذيرا شوند، هر چه پيش شما بگذارند، بخوريد و بيماران را شفا دهيد و به ايشان بگوييد: ملكوت خدا به شما نزديک شده است. 10 «اما اگر شهری شما را نپذيرفت، به كوچه‌های آن برويد و بگوييد: 11 «ما حتی گرد و خاک شهرتان را كه بر پايهای ما نشسته، می‌تكانيم تا بدانيد كه آينده‌ء تاريكی در انتظار شماست. اما بدانيد كه درِ رحمت خدا به روی شما گشوده شده بود.» 12 حتی وضع شهر گناهكاری چون سدوم، در روز داوری، از وضع چنان شهری بهتر خواهد بود. 13 «وای بر شما ای اهالی خورزين و بيت‌صيدا! چه سرنوشت وحشتناكی در انتظار شماست! چون اگر معجزاتی را كه برای شما كردم در شهرهای فاسدی چون صور و صيدون انجام می‌دادم، اهالی آنجا مدتها پيش به زانو درمی‌آمدند و توبه می‌كردند، و يقيناً پلاس می‌پوشيدند و خاكستر بر سر خود می‌ريختند، تا نشان دهند كه چقدر از كرده خود پشيمانند. 14 بلی، در روز داوری، مجازات مردم صور و صيدون از مجازات شما بسيار سبكتر خواهد بود. 15 ای مردم كفرناحوم، به شما چه بگويم؟ شما كه می‌خواستيد تا به آسمان سربرافرازيد، بدانيد كه به جهنم سرنگون خواهيد شد!» 16 سپس به شاگردان خود گفت: «هر كه شما را بپذيرد، مرا پذيرفته است، و هر كه شما را رد كند، در واقع مرا رد كرده است، و هر كه مرا رد كند، خدايی را كه مرا فرستاده، رد كرده است.» 17 پس از مدتی هفتاد شاگرد برگشتند و با خوشحالی به عيسی خبر داده، گفتند: «خداوندا، حتی ارواح پليد نيز به نام تو، از ما اطاعت می‌كنند!» 18 عيسی فرمود: «بلی، من شيطان را ديدم كه همچون برق، از آسمان به زير افتاد! 19 من به شما قدرت بخشيده‌ام تا بر همه نيروهای شيطان مسلط شويد و از ميان مارها و عقربها بگذريد و آنها را پايمال كنيد؛ و هيچ چيز هرگز به شما آسيب نخواهد رسانيد! 20 باوجود اين، فقط از اين شادی نكنيد كه ارواح پليد از شما اطاعت می‌كنند، بلكه از اين شاد باشيد كه نام شما در آسمان ثبت شده است!» 21 آنگاه دل عيسی سرشار از شادی روح خدا گرديد و فرمود: «ای پدر، ای مالک آسمان و زمين، تو را سپاس می‌گويم كه اين امور را از اشخاص متفكر و دانای اين جهان پنهان كردی و به كسانی آشكار ساختی كه با سادگی، همچون كودكان به تو ايمان دارند. بلی، ای پدر، تو را شكر می‌كنم، چون خواست تو چنين بود.» 22 سپس به شاگردان خود گفت: «پدرم، خدا، همه چيز را در اختيار من قرار داده است. پسر را هيچكس نمی‌شناسد بغير از پدر، و پدر را نيز كسی براستی نمی‌شناسد، مگر پسر و آنانی كه از طريق پسر او را بشناسند.» 23 سپس، در تنهايی به آن دوازده شاگرد فرمود: «خوشابحال شما كه اين چيزها را می‌بينيد! 24 چون پيامبران و پادشاهان زيادی در روزگاران گذشته، آرزو داشتند كه آنچه شما می‌بينيد و می‌شنويد، ببينند و بشنوند! 25 روزی يكی از علمای دين كه می‌خواست اعتقادات عيسی را امتحان كند، از او پرسيد: «استاد، انسان چه بايد بكند تا حيات جاودانی را بدست بياورد؟» 26 عيسی به او گفت: «در كتاب تورات، در اين باره چه نوشته شده است؟» 27 جواب داد: «نوشته شده كه خداوند، خدای خود را با تمام دل، با تمام جان، با تمام قوت و با تمام فكرت دوست بدار. همسايه‌ات را نيز دوست بدار، همانقدر كه خود را دوست می‌داری!» 28 عيسی فرمود: «بسيار خوب، تو نيز چنين كن تا حيات جاودانی داشته باشی.» 29 اما او چون می‌خواست سؤال خود را موجه و بجا جلوه دهد، باز پرسيد: «خوب، همسايه من كيست؟» 30 عيسی در جواب، داستانی تعريف كرد و فرمود: «يک يهودی از اورشليم به شهر اريحا می‌رفت. در راه بدست راهزنان افتاد. ايشان لباس و پول او را گرفتند و او را كتک زده، نيمه جان كنار جاده انداختند و رفتند. 31 از قضا، كاهنی يهودی از آنجا می‌گذشت. وقتی او را كنار جاده افتاده ديد، راه خود را كج كرد و از سمت ديگر جاده رد شد. 32 سپس يكی از خادمان خانه خدا از راه رسيد و نگاهی به او كرد. اما او نيز راه خود را در پيش گرفت و رفت. 33 «آنگاه يک سامری از راه رسيد (يهودی‌ها وسامری‌ها، با يكديگر دشمنی داشتند). وقتی آن مجروح را ديد، دلش به حال او سوخت، 34 نزديک رفت و كنارش نشست، زخمهايش را شست و مرهم ماليد و بست. سپس او را بر الاغ خود سوار كرد و به مهمانخانه‌ای برد و از او مراقبت نمود. 35 روز بعد، هنگامی كه آنجا را ترک می‌كرد، مقداری پول به صاحب مهمانخانه داد و گفت: از اين شخص مراقبت كن و اگر بيشتر از اين خرج كنی، وقتی برگشتم، پرداخت خواهم كرد! 36 «حال، به نظر تو كداميک از اين سه نفر، همسايه آن مرد بيچاره بود؟» 37 جواب داد: «آنكه به او ترحم نمود و كمكش كرد.» عيسی فرمود: «تو نيز چنين كن!» 38 در سر راه خود به اورشليم، عيسی و شاگردان به دهی رسيدند. در آنجا زنی به نام مرتا ايشان را به خانه‌ء خود دعوت كرد. 39 او خواهری داشت به نام مريم. وقتی عيسی به خانه ايشان آمد، مريم با خيالی آسوده نشست تا به سخنان او گوش فرا دهد. 40 اما مرتا كه برای پذيرايی از آن همه مهمان، پريشان شده و به تكاپو افتاده بود، نزد عيسی آمد و گفت: «سَروَر من، آيا اين دور از انصاف نيست كه خواهرم اينجا بنشيند و من به تنهايی همه كارها را انجام دهم؟ لطفاً به او بفرما تا به من كمک كند!» 41 عيسای خداوند به او فرمود: «مرتا، تو برای همه چيز خود را ناراحت و مضطرب می‌كنی، 42 اما فقط يک چيز اهميت دارد. مريم همان را انتخاب كرده است و من نمی‌خواهم او را از اين فيض محروم سازم!»

Luke 10

New International Version

1 After this the Lord appointed seventy-two[1] others and sent them two by two ahead of him to every town and place where he was about to go. 2 He told them, “The harvest is plentiful, but the workers are few. Ask the Lord of the harvest, therefore, to send out workers into his harvest field. 3 Go! I am sending you out like lambs among wolves. 4 Do not take a purse or bag or sandals; and do not greet anyone on the road. 5 “When you enter a house, first say, ‘Peace to this house.’ 6 If someone who promotes peace is there, your peace will rest on them; if not, it will return to you. 7 Stay there, eating and drinking whatever they give you, for the worker deserves his wages. Do not move around from house to house. 8 “When you enter a town and are welcomed, eat what is offered to you. 9 Heal the sick who are there and tell them, ‘The kingdom of God has come near to you.’ 10 But when you enter a town and are not welcomed, go into its streets and say, 11 ‘Even the dust of your town we wipe from our feet as a warning to you. Yet be sure of this: The kingdom of God has come near.’ 12 I tell you, it will be more bearable on that day for Sodom than for that town. 13 “Woe to you, Chorazin! Woe to you, Bethsaida! For if the miracles that were performed in you had been performed in Tyre and Sidon, they would have repented long ago, sitting in sackcloth and ashes. 14 But it will be more bearable for Tyre and Sidon at the judgment than for you. 15 And you, Capernaum, will you be lifted to the heavens? No, you will go down to Hades.[2] 16 “Whoever listens to you listens to me; whoever rejects you rejects me; but whoever rejects me rejects him who sent me.” 17 The seventy-two returned with joy and said, “Lord, even the demons submit to us in your name.” 18 He replied, “I saw Satan fall like lightning from heaven. 19 I have given you authority to trample on snakes and scorpions and to overcome all the power of the enemy; nothing will harm you. 20 However, do not rejoice that the spirits submit to you, but rejoice that your names are written in heaven.” 21 At that time Jesus, full of joy through the Holy Spirit, said, “I praise you, Father, Lord of heaven and earth, because you have hidden these things from the wise and learned, and revealed them to little children. Yes, Father, for this is what you were pleased to do. 22 “All things have been committed to me by my Father. No one knows who the Son is except the Father, and no one knows who the Father is except the Son and those to whom the Son chooses to reveal him.” 23 Then he turned to his disciples and said privately, “Blessed are the eyes that see what you see. 24 For I tell you that many prophets and kings wanted to see what you see but did not see it, and to hear what you hear but did not hear it.” 25 On one occasion an expert in the law stood up to test Jesus. “Teacher,” he asked, “what must I do to inherit eternal life?” 26 “What is written in the Law?” he replied. “How do you read it?” 27 He answered, “ ‘Love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your strength and with all your mind’[3]; and, ‘Love your neighbor as yourself.’[4] 28 “You have answered correctly,” Jesus replied. “Do this and you will live.” 29 But he wanted to justify himself, so he asked Jesus, “And who is my neighbor?” 30 In reply Jesus said: “A man was going down from Jerusalem to Jericho, when he was attacked by robbers. They stripped him of his clothes, beat him and went away, leaving him half dead. 31 A priest happened to be going down the same road, and when he saw the man, he passed by on the other side. 32 So too, a Levite, when he came to the place and saw him, passed by on the other side. 33 But a Samaritan, as he traveled, came where the man was; and when he saw him, he took pity on him. 34 He went to him and bandaged his wounds, pouring on oil and wine. Then he put the man on his own donkey, brought him to an inn and took care of him. 35 The next day he took out two denarii[5] and gave them to the innkeeper. ‘Look after him,’ he said, ‘and when I return, I will reimburse you for any extra expense you may have.’ 36 “Which of these three do you think was a neighbor to the man who fell into the hands of robbers?” 37 The expert in the law replied, “The one who had mercy on him.” Jesus told him, “Go and do likewise.” 38 As Jesus and his disciples were on their way, he came to a village where a woman named Martha opened her home to him. 39 She had a sister called Mary, who sat at the Lord’s feet listening to what he said. 40 But Martha was distracted by all the preparations that had to be made. She came to him and asked, “Lord, don’t you care that my sister has left me to do the work by myself? Tell her to help me!” 41 “Martha, Martha,” the Lord answered, “you are worried and upset about many things, 42 but few things are needed—or indeed only one.[6] Mary has chosen what is better, and it will not be taken away from her.”

Luke 10

Священное Писание, Восточный перевод

1 После этого Повелитель назначил ещё семьдесят[1] учеников и послал их по два впереди Себя в каждый из городов и в каждое место, куда Он сам собирался прийти. 2 Он сказал им:– Жатвы много, а работников мало. Поэтому просите Хозяина жатвы, чтобы Он выслал работников на Свою жатву. 3 – Идите! Вот, Я посылаю вас, как ягнят в волчью стаю. 4 Не берите с собой ни кошелька, ни сумки, ни сандалий и по дороге никого не приветствуйте. 5 Когда вы войдёте в дом, скажите вначале: «Мир этому дому». 6 Если хозяин этого дома человек гостеприимный, то ваше благословение будет на нём, если же нет, то ваше благословение с ним не останется. 7 Оставайтесь в гостеприимном доме, ешьте и пейте, что вам дадут, потому что работник заслуживает вознаграждения. Не переходите из дома в дом. 8 Когда вы войдёте в город и вас там примут, то ешьте, что вам предложат. 9 Исцеляйте больных, которые там есть, и говорите им: «Всевышний уже устанавливает среди вас Своё Царство». 10 Если же вы войдёте в какой-либо город и там вас не примут, то идите по улицам этого города и говорите: 11 «Даже пыль вашего города, что пристала к нашим ногам, мы отряхиваем на вас,[2] но всё же знайте: Всевышний уже устанавливает Своё Царство!» 12 Говорю вам, что в Судный День Содому[3] будет легче, чем этому городу. 13 – Горе тебе, Хоразин! Горе тебе, Байт-Сайда! Потому что если бы в Тире и Сидоне были совершены те же чудеса, что в вас, то они бы давно раскаялись, одевшись в мешковину и сидя в пепле. 14 Но в Судный День Тиру и Сидону будет легче, чем вам. 15 И ты, Капернаум, думаешь, что будешь вознесён до небес? Нет, ты будешь сброшен в ад.[4] 16 Потом Он сказал ученикам:– Кто слушает вас, слушает Меня, и кто отвергает вас, тот отвергает Меня; а кто отвергает Меня, отвергает пославшего Меня. 17 Семьдесят[5] учеников возвратились к Исе радостные:– Повелитель, – говорили они, – даже демоны подчиняются нам, когда мы приказываем им Твоим именем! 18 Иса ответил:– Я видел, как сатана упал с неба, словно молния! 19 Вот, Я дал вам власть наступать без вреда для вас на змей и скорпионов и преодолевать всю силу врага. 20 Но радуйтесь не тому, что духи вам подчиняются, а тому, что ваши имена записаны на небесах. 21 Тут Иса, исполненный радости, полученной от Святого Духа, сказал:– Я славлю Тебя, Отец, Владыка неба и земли, за то, что Ты, утаив от мудрецов и учёных, открыл это младенцам. Да, Отец, это было угодно Тебе! 22 Отец вверил Мне всё. Никто не знает, кто Сын, кроме Отца, и никто не знает, кто Отец, кроме Сына и того, кого Сын избирает, чтобы открыть ему Отца. 23 Потом Он повернулся к Своим ученикам и сказал так, чтобы слышали только они:– Благословенны глаза, видящие то, что вы видите. 24 Я говорю вам, что много пророков и царей хотели увидеть то, что вы видите, но не увидели, хотели услышать то, что вы слышите, но не услышали. 25 Тут встал один учитель Закона и задал Исе вопрос, чтобы поймать Его на слове.– Учитель, – спросил он, – что мне делать, чтобы наследовать вечную жизнь? 26 – A что сказано в Таурате? – спросил в Свою очередь Иса. – Как ты понимаешь? 27 Тот ответил:– «Люби Вечного, Бога твоего, всем сердцем и всей душой, всеми силами и всем разумом своим»[6], и «ближнего твоего, как самого себя». 28 – Правильно ты ответил, – сказал ему Иса. – Делай так, и ты будешь жить. 29 Но учитель Закона, желая как-то оправдать себя, спросил:– A кто мой ближний? 30 В ответ Иса сказал ему:– Один человек шёл из Иерусалима в Иерихон. По дороге на него напали разбойники, которые раздели его, избили до полусмерти и ушли. 31 Случайно, по той же дороге проходил священнослужитель и, увидев этого человека, прошёл мимо по другой стороне дороги. 32 Так же поступил и левит[7]: дойдя до этого места и увидев пострадавшего, он обошёл его стороной. 33 Но вот к тому месту, где он лежал, подошёл путешествующий самарянин[8]. Он увидел беднягу, и ему стало жаль его. 34 Он подошёл и перевязал его раны, промыв их маслом и вином. Затем он посадил пострадавшего на своего осла, привёз его в гостиницу и там ещё ухаживал за ним. 35 На следующий день он дал хозяину гостиницы две серебряные монеты[9] и сказал: «Присмотри за ним, а когда я буду возвращаться, то оплачу все дополнительные расходы». 36 Кто из этих трёх был, по-твоему, ближним человеку, пострадавшему от рук разбойников? 37 Учитель Закона ответил:– Тот, кто проявил к нему милость.Тогда Иса сказал ему:– Иди и ты поступай так же. 38 По пути Иса с учениками пришли в одно селение. Там женщина, по имени Марта, пригласила Его в свой дом. 39 У неё была сестра, которую звали Марьям. Марьям сидела у ног Исы и слушала, что Он говорил. 40 Марта же была занята приготовлением обеда. Она подошла к Исе и сказала:– Повелитель, Тебе нет дела до того, что моя сестра оставила всю работу на меня одну? Скажи ей, чтобы она помогла мне! 41 – Марта, Марта, – ответил Иса, – ты тревожишься и заботишься о многом, 42 а нужно ведь только одно. Марьям выбрала лучшее, и это у неё не отнимется.

Luke 10

中文和合本(简体)

1 这 事 以 後 , 主 又 设 立 七 十 个 人 , 差 遣 他 们 两 个 两 个 的 在 他 前 面 , 往 自 己 所 要 到 的 各 城 各 地 方 去 , 2 就 对 他 们 说 : 要 收 的 庄 稼 多 , 作 工 的 人 少 。 所 以 , 你 们 当 求 庄 稼 的 主 打 发 工 人 出 去 收 他 的 庄 稼 。 3 你 们 去 罢 ! 我 差 你 们 出 去 , 如 同 羊 羔 进 入 狼 群 。 4 不 要 带 钱 囊 , 不 要 带 口 袋 , 不 要 带 鞋 ; 在 路 上 也 不 要 问 人 的 安 。 5 无 论 进 那 一 家 , 先 要 说 : 愿 这 一 家 平 安 。 6 那 里 若 有 当 得 平 安 的 人 ( 当 得 平 安 的 人 : 原 文 是 平 安 之 子 ) , 你 们 所 求 的 平 安 就 必 临 到 那 家 ; 不 然 , 就 归 与 你 们 了 。 7 你 们 要 住 在 那 家 , 吃 喝 他 们 所 供 给 的 , 因 为 工 人 得 工 价 是 应 当 的 ; 不 要 从 这 家 搬 到 那 家 。 8 无 论 进 那 一 城 , 人 若 接 待 你 们 , 给 你 们 摆 上 甚 麽 , 你 们 就 吃 甚 麽 。 9 要 医 治 那 城 里 的 病 人 , 对 他 们 说 : 神 的 国 临 近 你 们 了 。 10 无 论 进 那 一 城 , 人 若 不 接 待 你 们 , 你 们 就 到 街 上 去 , 11 说 : 就 是 你 们 城 里 的 尘 土 黏 在 我 们 的 脚 上 , 我 们 也 当 着 你 们 擦 去 。 虽 然 如 此 , 你 们 该 知 道 神 的 国 临 近 了 。 12 我 告 诉 你 们 , 当 审 判 的 日 子 , 所 多 玛 所 受 的 , 比 那 城 还 容 易 受 呢 ! 13 哥 拉 汛 哪 , 你 有 祸 了 ! 伯 赛 大 阿 , 你 有 祸 了 ! 因 为 在 你 们 中 间 所 行 的 异 能 若 行 在 推 罗 、 西 顿 , 他 们 早 已 披 麻 蒙 灰 , 坐 在 地 上 悔 改 了 。 14 当 审 判 的 日 子 , 推 罗 、 西 顿 所 受 的 , 比 你 们 还 容 易 受 呢 ! 15 迦 百 农 阿 , 你 已 经 升 到 天 上 ( 或 作 : 你 将 要 升 到 天 上 麽 ) , 将 来 必 推 下 阴 间 。 16 又 对 门 徒 说 : 听 从 你 们 的 就 是 听 从 我 ; 弃 绝 你 们 的 就 是 弃 绝 我 ; 弃 绝 我 的 就 是 弃 绝 那 差 我 来 的 。 17 那 七 十 个 人 欢 欢 喜 喜 的 回 来 , 说 : 主 阿 ! 因 你 的 名 , 就 是 鬼 也 服 了 我 们 。 18 耶 稣 对 他 们 说 : 我 曾 看 见 撒 但 从 天 上 坠 落 , 像 闪 电 一 样 。 19 我 已 经 给 你 们 权 柄 可 以 践 踏 蛇 和 蝎 子 , 又 胜 过 仇 敌 一 切 的 能 力 , 断 没 有 甚 麽 能 害 你 们 。 20 然 而 , 不 要 因 鬼 服 了 你 们 就 欢 喜 , 要 因 你 们 的 名 记 录 在 天 上 欢 喜 。 21 正 当 那 时 , 耶 稣 被 圣 灵 感 动 就 欢 乐 , 说 : 父 阿 , 天 地 的 主 , 我 感 谢 你 ! 因 为 你 将 这 些 事 向 聪 明 通 达 人 就 藏 起 来 , 向 婴 孩 就 显 出 来 。 父 阿 ! 是 的 , 因 为 你 的 美 意 本 是 如 此 。 22 一 切 所 有 的 都 是 我 父 交 付 我 的 ; 除 了 父 , 没 有 人 知 道 子 是 谁 ; 除 了 子 和 子 所 愿 意 指 示 的 , 没 有 人 知 道 父 是 谁 。 23 耶 稣 转 身 暗 暗 的 对 门 徒 说 : 看 见 你 们 所 看 见 的 , 那 眼 睛 就 有 福 了 。 24 我 告 诉 你 们 , 从 前 有 许 多 先 知 和 君 王 要 看 你 们 所 看 的 , 却 没 有 看 见 , 要 听 你 们 所 听 的 , 却 没 有 听 见 。 25 有 一 个 律 法 师 起 来 试 探 耶 稣 , 说 : 夫 子 ! 我 该 作 甚 麽 才 可 以 承 受 永 生 ? 26 耶 稣 对 他 说 : 律 法 上 写 的 是 甚 麽 ? 你 念 的 是 怎 样 呢 ? 27 他 回 答 说 : 「 你 要 尽 心 、 尽 性 、 尽 力 、 尽 意 爱 主 ─ 你 的 神 ; 又 要 爱 邻 舍 如 同 自 己 。 」 28 耶 稣 说 : 「 你 回 答 的 是 ; 你 这 样 行 , 就 必 得 永 生 。 」 29 那 人 要 显 明 自 己 有 理 , 就 对 耶 稣 说 : 谁 是 我 的 邻 舍 呢 ? 30 耶 稣 回 答 说 : 有 一 个 人 从 耶 路 撒 冷 下 耶 利 哥 去 , 落 在 强 盗 手 中 。 他 们 剥 去 他 的 衣 裳 , 把 他 打 个 半 死 , 就 丢 下 他 走 了 。 31 偶 然 有 一 个 祭 司 从 这 条 路 下 来 , 看 见 他 就 从 那 边 过 去 了 。 32 又 有 一 个 利 未 人 来 到 这 地 方 , 看 见 他 , 也 照 样 从 那 边 过 去 了 。 33 惟 有 一 个 撒 玛 利 亚 人 行 路 来 到 那 里 , 看 见 他 就 动 了 慈 心 , 34 上 前 用 油 和 酒 倒 在 他 的 伤 处 , 包 裹 好 了 , 扶 他 骑 上 自 己 的 牲 口 , 带 到 店 里 去 照 应 他 。 35 第 二 天 拿 出 二 钱 银 子 来 , 交 给 店 主 , 说 : 你 且 照 应 他 ; 此 外 所 费 用 的 , 我 回 来 必 还 你 。 36 你 想 , 这 三 个 人 那 一 个 是 落 在 强 盗 手 中 的 邻 舍 呢 ? 37 他 说 : 是 怜 悯 他 的 。 耶 稣 说 : 你 去 照 样 行 罢 。 38 他 们 走 路 的 时 候 , 耶 稣 进 了 一 个 村 庄 。 有 一 个 女 人 , 名 叫 马 大 , 接 他 到 自 己 家 里 。 39 他 有 一 个 妹 子 , 名 叫 马 利 亚 , 在 耶 稣 脚 前 坐 着 听 他 的 道 。 40 马 大 伺 候 的 事 多 , 心 里 忙 乱 , 就 进 前 来 , 说 : 主 阿 , 我 的 妹 子 留 下 我 一 个 人 伺 候 , 你 不 在 意 麽 ? 请 吩 咐 他 来 帮 助 我 。 41 耶 稣 回 答 说 : 马 大 ! 马 大 ! 你 为 许 多 的 事 思 虑 烦 扰 , 42 但 是 不 可 少 的 只 有 一 件 ; 马 利 亚 已 经 选 择 那 上 好 的 福 分 , 是 不 能 夺 去 的 。