Schließen
BibleServer is a donation based project by ERF Medien.
25 € will help us to secure next years funding.
Pomoc

Słowo Życia

Porównanie o dzierżawcach winnicy

1 Wtedy opowiedział im następującą przypowieść: – Pewien człowiek założył winnicę. Ogrodził ją murem, wykopał dół, aby w nim wytłaczać sok, i zbudował wieżę strażniczą. Następnie wydzierżawił winnicę ogrodnikom, a sam odjechał do dalekiego kraju.
2 A gdy nastał czas zbiorów, wysłał jednego ze swych ludzi, aby odebrał należną mu część plonu.
3 Lecz ogrodnicy pobili posłańca i odesłali go z pustymi rękami.
4 Wysłał więc właściciel innego człowieka, lecz z nim postąpili podobnie, a nawet gorzej, raniąc go poważnie w głowę.
5 Kolejnego posłańca zabito, a i następnych spotkała śmierć lub pobicie.
6 W końcu pozostał mu tylko jedyny syn. Posłał go więc, sądząc, że przynajmniej jemu okażą szacunek.
7 Lecz gdy ogrodnicy ujrzeli zbliżającego się syna, uradzili między sobą: „To ten, który ma przejąć winnicę. Zabijmy go, a winnica będzie nasza!”
8 Napadli go więc i zamordowali, a ciało wyrzucili poza winnicę.
9 Jak sądzicie, co zrobi właściciel, gdy się o tym dowie? Przyjdzie i wszystkich ukarze śmiercią, a winnicę wydzierżawi innym.
10 Przypomnijcie sobie słowa z Pisma: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym, najważniejszym w całym budynku!
11 Pan to sprawił i to nas zdumiewa”.
12 Przywódcy żydowscy zrozumieli, że to ich miał na myśli, mówiąc o złych ogrodnikach, i chcieli Go natychmiast uwięzić.

Płacenie podatków cezarowi

13 Nie mogli Go jednak o nic oskarżyć, więc wysłali inne znakomitości życia religijnego i politycznego, aby i ci spróbowali Go w rozmowie sprowokować do czegoś, za co można by Go uwięzić.
14 – Nauczycielu! – zaczęli. – Wiemy, że nie boisz się mówić prawdy. Nie dostosowujesz się do opinii ludzi ani do ich oczekiwań, lecz uczciwie nauczasz prawd Bożych. Powiedz nam więc, czy słusznie płacimy podatki Rzymowi, czy nie?
15 Jezus zdawał sobie sprawę z ich podstępu. – Odpowiem wam – rzekł – lecz pokażcie Mi najpierw monetę.
16 Gdy Mu ją podano, zapytał: – Czyją podobiznę i tytuł na niej widzicie? – Cezara.
17 – Skoro tak, oddajcie ją cezarowi. A wszystko, co Boże, oddajcie Bogu! Odpowiedź ta zupełnie ich zaskoczyła.

Sprawa małżeństwa przy zmartwychwstaniu

18 Wtedy wystąpili z pytaniem saduceusze – przedstawiciele ugrupowania nauczającego, że nie ma zmartwychwstania:
19 – Prawo Mojżesza powiada: „Jeśli umrze mężczyzna, nie pozostawiając potomstwa, jego brat powinien ożenić się z wdową po zmarłym i mieć z nią potomstwo”.
20 – Żyło więc kiedyś siedmiu braci. Najstarszy z nich ożenił się, ale wkrótce zmarł, nie pozostawiając dzieci.
21 Wówczas ożenił się z wdową drugi brat, lecz i on wkrótce zmarł bezdzietnie.
22 Potem ożenił się z nią następny i kolejny – i wszyscy poumierali bezdzietnie. W końcu umarła także ta kobieta.
23 Powiedz nam, czyją będzie żoną po zmartwychwstaniu. Należała przecież do wszystkich.
24 – Cała trudność polega na tym – odparł Jezus – że nie znacie Pisma ani mocy Bożej.
25 Po zmartwychwstaniu więzy małżeńskie nie będą obowiązywać ani tych siedmiu braci, ani kobiety, bo wszyscy będą jak aniołowie.
26 Jeśli zaś chodzi o samo zmartwychwstanie, to czy nigdy nie czytaliście o Mojżeszu i płonącym krzaku? Przecież wtedy Bóg powiedział do Mojżesza: „Jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”.
27 Mówiąc tak, stwierdził tym samym, że ci mężowie, chociaż zmarli setki lat wcześniej, żyją nadal. Bo przecież nie nazwałby siebie Bogiem ludzi, którzy już nie istnieją! Jesteście więc w błędzie.

Największe przykazanie

28 Jakiś nauczyciel Prawa przysłuchiwał się dyskusji i był pełen uznania dla odpowiedzi Jezusa. Postawił więc Mu kolejne pytanie: – Które przykazanie jest najważniejsze?
29 Jezus odpowiedział: – To, które mówi: „Słuchaj, Izraelu! Twój Pan i Bóg jest jedynym Bogiem.
30 Kochaj Go całym sercem, duszą i umysłem – z całych swoich sił”.
31 I drugie, które brzmi: „Kochaj bliźniego tak, jak samego siebie”. Te dwa przykazania są najważniejsze.
32 – Masz rację – rzekł nauczyciel Prawa. – Jest tylko jeden Bóg i nie ma innego.
33 I jestem przekonany, że kochać Go całym sercem, rozumem i ze wszystkich sił, a bliźnich – tak jak siebie, jest o wiele ważniejsze niż składanie ofiar na ołtarzu w świątyni.
34 Widząc jego mądrość, Jezus powiedział: – Jesteś blisko królestwa Bożego. I nikt więcej nie śmiał zadawać Mu pytań.

Czyim Synem jest Chrystus

35 Później, nauczając w dalszym ciągu na terenie świątyni, Jezus zapytał ludzi: – Dlaczego wasi nauczyciele twierdzą, że Mesjasz ma być potomkiem króla Dawida?
36 Przecież powiedział sam Dawid, a przez jego usta Duch Święty: „Bóg rzekł do mego Pana: Zasiądź po mojej prawicy, dopóki nie rzucę Ci pod nogi Twych nieprzyjaciół”.
37 Skoro więc Dawid nazwał Go Panem, to jak Mesjasz może być jego synem? A wielki tłum chętnie Go słuchał.
38 Udzielił im także kilku przestróg: – Strzeżcie się nauczycieli religii! Oni lubią nosić długie szaty uczonych, oczekują ukłonów w miejscach publicznych,
39 lubią zajmować najlepsze miejsca w synagogach i na przyjęciach
40 i bezwstydnie okradają domy wdów. Udają pobożność, wygłaszając długie modlitwy, aby ukryć, kim są naprawdę. Tym większa spotka ich kara!

Wdowi grosz

41 Zbliżył się następnie do skarbony świątynnej i usiadł, obserwując ludzi, którzy wrzucali tam pieniądze. I chociaż przychodzili bogaci i wrzucali duże sumy, On zwrócił uwagę na pewną wdowę.
42 Była biedna i wrzuciła tylko dwie małe monety.
43 Wtedy przywołał swych uczniów i rzekł im: – Ta biedna wdowa dała więcej niż wszyscy bogacze razem wzięci!
44 Oni bowiem dali tylko część tego, co im zbywa. Ona zaś oddała wszystko, co miała na życie.
© 2016 ERF Medien