Schließen
BibleServer is a donation based project by ERF Medien.
25 € will help us to secure next years funding.
Help

Het Boek

1 Met een wolk van toorn heeft de Here Jeruzalem overschaduwd. De prachtigste stad van Israël ligt in het stof van de aarde en is op Zijn bevel uit de hemelse hoogten neergeworpen. Op de dag van Zijn vreselijke toorn kende Hij zelfs geen genade voor Zijn tempel. (A)
2 Zonder enig medelijden heeft de Here elk huis in Israël verwoest. In Zijn toorn heeft Hij alle versterkte muren van Jeruzalem omvergeworpen. Hij heeft het koninkrijk in het stof vernederd, samen met al zijn heersers.
3 Alle kracht van Israël verdwijnt als sneeuw voor de zon onder Zijn toorn. Toen de vijand aanviel, trok Hij Zijn beschermende hand terug. Als een storm van vuur raasde God door het land Israël.
4 Hij spande Zijn boog tegen Zijn volk alsof het Zijn vijand was. Allen die er jong en aantrekkelijk uitzagen, doodde Hij. Zijn vreselijke toorn is als vuur over hen uitgegoten.
5 Ja, de Here heeft Israël verslagen als een vijand. Haar forten en paleizen heeft Hij verwoest. Hij bezorgt Jeruzalem kwellende zorgen en tranen.
6 De HERE heeft Zijn tempel omvergegooid alsof het een hut van bladeren en takken was! Het volk kan daardoor de heilige feesten en sabbatten niet meer vieren. Koningen en priesters zijn het slachtoffer van Zijn toorn.
7 De Here heeft Zijn eigen altaar afgewezen, omdat Hij een afkeer heeft van de valse verering door Zijn volk. Hij heeft hun paleizen aan hun vijanden gegeven, die nu in de tempel hun overwinningskreet laten horen. Vroeger kon men daar de geluiden horen van het volk Israël tijdens de heilige feesten.
8 De HERE besloot Jeruzalem te verwoesten. Hij trok een lijn voor de vernietiging, waaraan niet meer was te ontkomen. Zo vielen de stadsmuren en wallen voor Hem neer.
9 Jeruzalems poorten zijn in elkaar gezakt. Hun sloten en grendels zijn vernield door de HERE. Haar koningen en prinsen zijn nu slaven in verre landen, zonder een tempel en zonder de heilige wet die over hen regeert. En er zijn ook geen profeten meer, die hun leiding kunnen geven.
10 De leiders van Jeruzalem dragen rouwkleding en zitten zwijgend op de grond. Zij gooien stof op hun hoofd, vertwijfeld en bedroefd als zij zijn. De jonge vrouwen van Jeruzalem laten beschaamd hun hoofd hangen.
11 Ik heb gehuild tot er geen tranen meer waren; mijn hart is gebroken en mijn geest uitgeput als ik zie wat er met mijn volk is gebeurd; babies en kleine kinderen vallen neer in de straten en sterven.
12 "Mamma, mamma, wij willen eten", roepen zij en zakken in elkaar tegen de verschrompelde borsten van hun moeder. Langzaam vloeit het leven uit hen weg.
13 Is er ooit op de wereld zo geleden? Och Jeruzalem, waarmee kan ik uw vertwijfeling vergelijken? Hoe kan ik u troosten? Want uw wond is zo diep als de zee. Wie kan u genezen?
14 Uw 'profeten' hebben zoveel onwaarheden verkondigd, zoveel onzin. Zij hebben niet geprobeerd u van de slavernij te redden door u op uw zonden te wijzen. Zij logen en zeiden dat alles in orde was.
15 Ieder die voorbijkomt, schudt spottend het hoofd en zegt: "Is dit de stad die voor de mooiste stad ter wereld moet doorgaan, die 'Vreugde van de hele aarde' wordt genoemd?"
16 Uw vijanden lachen u honend uit. Zij fluiten en knarsen met hun tanden en zeggen: "Uiteindelijk hebben we haar dan toch eronder gekregen! Op dit moment hebben we lang gewacht en nu is het dan zover! Met onze eigen ogen hebben wij haar nederlaag gezien."
17 Maar de HERE heeft dit gedaan. Precies zoals Hij ons waarschuwend had voorzegd. De vervloekingen die Hij ons lang geleden in het vooruitzicht stelde, heeft Hij nL uitgevoerd. Hij heeft Jeruzalem meedogenloos verwoest, zodat haar vijanden nu feestvieren en brallen over hun grote kracht.
18 Vanuit het diepst van hun hart roepen de mensen de Here om hulp. Och muren van Jeruzalem, laat uw tranen stromen als een rivier; gun uzelf geen rust en huil dag en nacht.
19 Sta 's nachts op en roep naar uw God. Stort uw hart als water uit voor de Here; hef uw handen naar Hem op en pleit voor uw kinderen, die in de straten neervallen van de honger.
20 Och HERE, denk toch aan ons! Dit is Uw eigen volk, aan wie U zulke dingen aandoet. Moeten moeders soms hun eigen kleine kinderen opeten, die zij eens op schoot hielden? Is het nodig dat priesters en profeten sterven in de tempel van de HERE?
21 Kijk hen eens liggen in de straten: oud en jong, jongens en meisjes, gedood door het zwaard van de vijand. U hebt hen in Uw toorn gedood, HERE; U hebt hen meedogenloos afgemaakt.
22 U hebt deze verwoesting opzettelijk laten plaatsvinden; op de dag van Uw toorn was er niemand, die ontsnapte of achterbleef. Mijn kinderen, voor wie ik altijd goed heb gezorgd, worden nu onder de voeten van de vijand vertrapt.
© 2016 ERF Medien